De shop is al helemaal in voorjaarsstemming, neem maar eens een kijkje. 

Zo fijn, het voorjaar begint nu echt te komen. Het wordt steeds lichter buiten, de kracht van de zon neemt toe, de dagen lengen en in het zonnetje en uit de wind of achter het glas is het vaak al best lekker. 

We hebben verspreid door de tuin heel wat sneeuwklokjes staan en het is zo hoopgevend dat die nu bloeien. Ze zeggen, het voorjaar komt eraan, en als je goed kijkt zie je het begin van de lente overal, de vogels zingen en kwetteren weer, de vroege bloeiers staan in bloei, de lucht wordt weer blauwer, de kinderen zijn drukker en willen weer buiten spelen en Layka gedraagt zich helemaal uitgelaten als we gaan wandelen en wil met alle honden spelen.

Echt …..  het is echt voorjaar en wat hebben we daar lang op moeten wachten! Alleen de temperatuur mag wel wat omhoog, want gisteren en ook vanmorgen lag er gewoon weer een laagje sneeuw. 

Heerlijk dat het voorjaar wordt, maar met die weersverandering worden er wel heel veel mensen ziek, en ook ik ben dit keer niet overgeslagen. Voel me belabberd en spinnen lukt al een paar dagen niet, een eenvoudig breiwerkje binnen handbereik en dan lekker op de bank met Layka die als kacheltje. En ze vind het helemaal niet erg zo lekker bij haar vrouwtje op de bank, dat zou ze altijd wel willen. En ze heeft zo veel hondeplekjes helemaal voor  haar alleen.

Door de jaren heen hebben we meestal twee honden gehad, honden die als pup kwamen, maar ook honden zoals Daisy die al wat ouder waren als ze bij ons kwamen wonen en hun eigen mand meenamen. En die manden zijn er bijna allemaal nog: op de hondesofa slaapt Layka ’s nachts, op het kussen voor de verwarming slaapt ze ’s morgens lekker tegen de verwarming aan, in het gehaakte mandje slaapt ze als we achter de computer aan het werk zijn. De grote mand staat in de bijkeuken (en daar is het heerlijk toeven in het voor- en najaar want het dak is van glas) en bij mooi weer buiten. En het kussen van Daisy ligt in mijn werkhok. Maar toch….. het liefst ligt ze bij ons op de bank.

Oooh, wat een geweldige dag was het zaterdag, ik heb zo veel geleerd!

Dit zijn dit niet mijn spinsels maar die van Jacey, en ze heeft ons o.a. deze technieken geleerd.

Eigenlijk weet ik helemaal niet waar ik moet beginnen te vertellen. Er waren zoveel spinners van allerlei nationaliteiten, met allemaal hun eigen spinnewiel en dat was al een feest.

Ik heb zoveel geleerd, veel meer dan alleen ‘art yarns’ spinnen. Onder het spinnen vertelde ze veel over theorie en techniek. En dat is iets waar ik me tot nog toe helemaal niet in heb verdiept. Spinnen deed ik op gevoel, tot nu toe dan, want ik ben aangestoken door het spinvirusen en wil er nu veel meer van weten. Maar wel rustig aan, ik heb geen haast. 

Het uitgangspunt was dat we de techniek in de vingers moesten hebben en het ons thuis verder eigen moesten maken. Want veel tijd was er niet want er was nog veel meer te leren.  

We waren met een groep van 20 spinners, 19 vrouwen en 1 man. Nu ben ik (nog steeds) heel blij met mijn wiel van Louet, maar wat heb ik mooie spinnewielen gezien. 

Dit zijn mijn spinsels van een dag hard werken.

Ik ben vandaag begonnen met het spinnen van een dunnne draad met genoeg twist en als dat goed lukt ga ik oefenen in het maken van ’art yarns’. Want dat was eigenlijk vaak een terugkerend probleem te weinig twist in mijn enkele draad waardoor de getwijnde draad niet in balans kwam. Maar ik hoop nu te weten hoe ik dat kan oplossen, nu alleen nog veel oefenen.

Als het dan buiten nog geen voorjaar wil worden dan maak ik het binnen maar voorjaar, en met al die bloembolletjes die je overal kunt kopen is dat helemaal niet zo moeilijk. Maar vervelend is het wel, de sneeuw is dan wel weg maar met deze regen wil het voorjaarsgevoel ook nog niet komen.

Het positieve eraan is dat het echt weer is om met wol in de weer te zijn. En dat komt goed uit want zaterdag ga ik naar een spinworkshop van haar en daar ben ik voorbereidingen voor aan het treffen.  Wol uitzoeken en verven, spoelen leeg maken, toch nog even een nieuw wolletje spinnen om nog iets uit te proberen, en nog wat  spoelen spinnen die we zeg maar als huiswerk mee moeten nemen. Ik heb er veel zin in en ben heel benieuwd wat we allemaal zullen gaan leren. Maar leuk en leerzaam gaat het vast worden, ik heb al wat spinsels gezien die we gaan leren maken en dat zag er  erg mooi uit.

Deze merino lontwol heeft in de lengte geverfde strepen. Ik heb deze niet zelf geverfd want zo strak krijg je het nooit met hand geverfd.

Om het kleurenverloop zo mooi mogelijk te laten verlopen heb ik de lontwol in de lengte in repen gescheurd en van die repen heb ik steeds een stukje gesponnen, in de hoop dat de kleurverdeling in balans is. 

Ik heb één draad gesponnen van de lontwol en deze heb ik navayo getwijnd. Dit is een driedraads twijning die je met maar één draad maakt (doormiddel van een lus). Ik had het al een keertje eerder gedaan maar toen was het niet zo mooi geworden. Nu heb ik op You Tube wat filmpjes hierover bekenen en dat maakt het een stuk makkelijker en nu lukte het wel.

Van de wol ben ik een aapje aan het breien. Het is een kadootje voor een jarige, maar meer zeg ik niet want de jarige leest ook mee!

Veel van jullie zullen aapje wel herkennen, het is een patroon van mijn vriendin Annita, ze is bezig om het patroon op papier te zetten en ik mocht vast proefbreien.

De groene aap heb ik ook gebreid van merinowol die ik zelf heb geverfd. Hij heet nu Appie en woont bij Matthijs en het zijn de dikste vrienden geworden. Ze zijn echt onafscheidelijk, waar Matthijs is is Appie ook, en als hij gaat logeren wordt Appie als eerste ingepakt.

Bij Magic-Colours is de zomer al begonnen. Zo ziet het er tenminste wel uit, de hele website straalt van al die vrolijke kleuren. En om te vieren dat de website vernieuwd is krijgen jullie op alle handgeverfde wolletjes tot het eind van de maand 20% korting, zolang de voorraad strekt.

Arjan heeft er een paar warme sokken bij. Tja één paar warme sokken is met dit weer niet veel, en daarom vroeg hij me al weer een paar weken geleden of ik nog een paar sokken voor hem wilde breien. Natuurlijk legde ik de sokken die ik aan het breien was aan de kant en zette een sok voor hem op. Deze wol had hij een hele tijd geleden al uitgezocht, maar omdat hij toen toch geen gebreide sokken meer wilde hebben lag het nog bij de voorraad.

Ik heb de eerste sok voor een groot gedeelte op de SnB avonden gebreid, maar omdat de tijd nu toch wel begon te dringen (hij wil ze natuurlijk ook nog aan deze winter en ik hoop nog steeds dat die heel erg snel voorbij is) heb ik vorige week de tweede sok erbij gebreid. Nu kan ik zijn sokken rustig wassen en hoeven ze niet meer op de verwarming te drogen en dat is toch wel makkelijker.

Ook voor de vogels duurt de winter erg lang. Nu voeren wij de vogels altijd in de winter, maar de laatste weken zien we steeds meer vogels in onze tuin, worden ze niet meer zoveel gevoerd hier in de buurt? Er zijn hier altijd veel vogels omdat we naast een groot park wonen en in de koude maanden strooi ik altijd stukjes brood en koekjes, met wat stukjes fruit en vogelzaad en in de struiken hangen altijd vetbollen en dat weten ze heel goed. Opvallend deze winter is een hele grote zwerm kramsvogels (80 waren het er zeker wel), ze hebben alle bessen en miniappeltjes in de hele omgeving opgegeten. Het grootste gedeelte van de groep is verder getrokken maar een stuk of wat scharrelt hier de hele dag rond en ze zijn nog kieskeurig in wat ze willen eten ook! 

Nog voordat het helemaal licht is ’s morgens (zeg maar als je net een hand voor ogen kunt zien) zitten de eerste vogels al op het gras te wachten op wat eten. Mijn ontbijt moet dan maar even wachten, want als het buiten weer -10 graden Celsius is hebben ze harder een ontbijtje nodig dan ik.

De kokmeeuwen hebben ook ontdekt dat er hier veel lekkers te halen valt, dat vind ik helemaal niet erg maar na een paar dagen poepten ze hier echt alles onder. Ze zijn nu dus niet meer welkom en daarom hebben we lijnen gespannen boven de tuin, meeuwen hebben toch wel een beetje ruimte nodig om te landen en die lijnen schrikt ze genoeg af. Alhoewel…. er is één meeuw, een kleintje, die toch tussen de lijnen door durft te landen en die heeft gewoon geluk.

Het overkomt natuurlijk iedereen. Zitten er heel veel vogels in de tuin en je wilt er een foto maken, vliegen ze net allemaal de struiken in en maar kijken hoe ik een foto maak, en terug komen homaar! En als Layka dan ook nog stiekem de tuin in glipt (om het vogelvoer op te eten) komen ze natuurlijk ook niet zo één, twee, drie terug.

Wat was het weer mooi zondag,  het voorjaar hing echt in de lucht. Overal hoorde je de vogels, en in het zonnetje (met een dikke jas aan) was het heerlijk toeven. Een hele mooie dag om foto’s te maken met maar één klein probleempje, de nieuwe voorjaarstrui die ik graag op de foto wilde hebben was nog niet helemaal af. Zaterdagavond kon ik echt niet stoppen met breien voordat beide mouwen afgebreid en geblokt waren. Natuurlijk met de hoop dat ze de volgende ochtend weer droog zouden zijn. Het leek helemaal goed te komen.

Na het zondagochtend ontbijt was het echt even hard doorwerken, de mouwen moesten nog aan elkaar en in de trui gezet worden en alle draadjes moesten worden weggewerkt. Het was zulk mooi weer, de fotograaf en Layka stonden al te popelen om te gaan wandelen en foto’s te maken.

Hoe vaak is het de laatste tijd nou gebeurt dat het in het weekend zulk mooi weer is? En door-de-week lukt het echt niet om bij daglicht foto’s te maken. Maar er is hoop, hoe lang zou het zijn, een week of 6 á 7 tot de zomertijd? Heerlijk, dan is het ’s avonds weer langer licht en ik hoop dan ook echt op mooi voorjaarsweer, even buiten in het zonnetje kunnen zitten met een handwerkje of zonder jas naar buiten kunnen. Met deze kou, sneeuw en ijs ben ik nu toch echt wel helemaal klaar.  Maar …..  een rondje door de tuin geeft hoop en laat zien dat het voorjaar er aan komt. 

sneeuwklokjes

narsissen

Maar tot die tijd zal ik het met mijn voorjaarstrui moeten doen, hij is lekker fleurig en kleurig maar ook lekker warm. Hij is gemaakt van de paarse en grijze mohair die ik  hier  al liet zien (even naar beneden scrollen) en deze  lamswol. Ik had echt zin om met de grijze (2 bollen) en paarse (4 bollen) mohair breien. Het begon met het zoeken van een lace patroontje dat me aan stond en waar het garen goed in uit komt, niet te breed, maar zeker ook niet te smal.

Ik heb al zoveel truien en vesten gemaakt dat ik hier geen patroon voor heb gebruikt. Ik ben met het voorpand begonnen en heb het model op gevoel gebreid, geen idee hebbend hoeveel wol ik nodig zou hebben of het korte of lange mouwen zouden gaan worden, of misschien wel helemaal geen mouwen. Het enige dat ik had gedaan was een proeflapje breien van het lace gedeelte. Het patroon is echt al breiende ontstaan.

Zo gaande weg het voorpand ontstond het idee om het achterpand gestreept te maken, dat leek me wel vrolijk.

Voor de mouw- en de halsboorden had ik eerst andere wol in gedachten, maar dat bleek geen goede kombinatie met de mohair en iets dat wel geschikt was had ik niet. Het volgende plan was om een lap te breien en die te verven, maar helaas was de wol niet op voorraad in de wolwinkel hier in de stad, ik heb de wol besteld maar dat wachten duude me te toch te lang (na 3 dagen was het er al!). En pas toen kwam HET idee om ongeverfde spinwol te gebruiken, daarvan heb ik genoeg in huis! De potten en de pannen snel klaar gezet en een paar uur later had ik de mooiste kleuren wol geverfd.

Maar ja, zou het mooi (genoeg) worden om te gebruiken voor de trui? Ik heb steeds een dot kleur gepakt en gesponnen, niet in een bepaalde volgorde, gewoon de kleur waar ik zin in had.

Het spinnen neemt natuurlijk wel wat tijd in beslag maar de motivatie was zo groot dat ik al snel het idee had dat ik misschien al wel genoeg meters wol had gesponnen. Bij het twijnen werd ik al helemaal vrolijk, al die kleuren!  Uiteindelijk had ik 109 gram en 364 meter, niet gek toch! 

Tijdens het breien werd het nog leuker en bij elke pen werd ik vrolijker, het werd steeds mooier en de kleuren passen zo goed bij elkaar. Het is zo bijzonder om met mijn eigen gesponnen draad te breien.

Het was zo fijn om geen patroon te volgen en me er niet aan te ergeren dat ontwerpers soms aan de meest simpele dingen niet denken. Dit was alleen maar plezier en oooh…..ik heb er weer zoveel leuke ideeën bij gekregen…. zoveel dat ik nu even geen tijd meer heb om achter de computer te zitten …..  ik moet nodig weer een stukje haken en breien.

Wol:  Chanteleine van Emotions

Patroon: mijn eigen

Gewicht: 246 gram (73 gram lamswol en 173 gram mohair)

Naalden: 2,25 – 2,5 – 3 – 3,25 - 3,75 – 4 

Dit is gemaakt ……

 ….. van deze zelf geverfde lams lontwol.

Het begon met het spinnen van twee klossen wol. Op gevoel heb ik steeds een nieuwe kleur gepakt, gewoon om te proberen. Maar wel met een doel, ik ga het gebruiken bij de paars/grijze trui waar ik in het vorige logje over schreef.  

Dit is de uiteindelijk draad waar ik mee brei, hij is ontstaan door de twee gesponnen draden samen te twijnen.

Ik vind het zo’n bijzonder proces dat je een dot wol zo kunt bewerken tot iets dat je voor ogen hebt. De resultaat is echt geworden zoals ik had gehoopt en het is ook nog ongelovelijk zacht.

Even een vestje tussendoor gebreid. Want ja, met dit weer kun je geen warme vesten genoeg hebben.

In het begin heb ik netjes het patroon gevolgd, maar na een centimeter of tien kwam ik er achter dat de kabels links en rechts niet gespiegeld zijn en dat vond ik toch wel jammer. Tja dat krijg je als je ’s avonds toch nog even de steken op wilt zetten om al vast de eerste pennen te breien, maar om het daar nu voor uit te halen ging me ook wat te ver. Het heeft me wel geleerd dat je altijd oplettend moet blijven, ook al denk je dat het patroon wel zal kloppen. En zo waren er wel meer kleine dingen.

Maar om een lang verhaal kort te maken: het is een leuk model, de uitvoering van het patroon laat te wensen over, en na een dag  dragen wordt het vest zeker een maat groter. Maar het draagt heerlijk, de pin waar het vest mee sluit blijft goed zitten en dat de kabels niet gespiegeld zijn zie je niet als je vest draagt.  

 Ik heb hem in recordtijd gebreid en alles zat mee: het weer (zo vies, koud en nat dat het helemaal geen straf was om zo veel mogelijk binnen te blijven) en dit en dit  liggen te wachten en daar wil ik ook zo graag mee verder.

Wol: Royal Tweed van Lan Grossa

Patroon: Merino, uitgave 3, model 12

Gewicht: 527 gram

Gemaakt: met de hand

Naalden: 4 mm rondbreinaald

Ik heb zo’n zin in het voorjaar en aan voorjaarskleuren (maar het weer werkt helemaal niet mee). Met bovenstaande wolletjes wil ik iets fleurigs maken. Ik heb al een idee hoe ik wil beginnen, maar hoe het verder gaat? Het patroon gaat al breiende ontstaan, ik heb er zin in! En nu maar hopen dat het voorjaar de voorjaarskleuren snel zal vinden.

Al lange tijd had ik roze, paarse en zwarte restjes fantasiegaren appart gelegd om er ooit een sjaal van te haken, en nu er echt van alles en nog verzameld was (katoen, mohair, diverse fantasiegarens), was het moment gekomen om er wat mee te gaan doen. De dikte van de draden verschilde erg, sommige draden heb ik dubbel genomen, andere heb ik samengebreid met een ander dun draadje om toch een mooi resultaat te krijgen.

De eerst poging was niet zo geslaagd, de haaknaald was te dun en daardoor werd het een stugge lap, niet geschikt voor een sjaal. De tweede poging met een dikkere haaknaald werd veel mooier. 

 Het golfjes patroon komt  uit dit boek.  

De tweede poging  begon ik met een de bovenste haaknaald, maar wat ging dat moeizaam. De kop is te breed waardoor het haken, vooral met de ongelijkmatige katoen, moeizaam ging. Halverwege heb ik toch maar besloten om een nieuwe haaknaald te kopen, en wat een verschil, het ging ineens zo lekker. Kleur na kleur, en ineens was hij breed genoeg. Een gehaakte rand met stokje langs de zijrand maakt hem helemaal af.  

De laatste restjes worden gebruikt voor het knutselen en vingerhaken wat op school helemaal in is momenteel.  

Allemaal verschillende kleuren sokkenwol gekombineerd met een paars wolletje. Het is een top-down vest in wording, een patroon is er niet. Ik ben bij het halsboortje begonnen met het uitgangpunt dat de verhouding van de omtrek van de romp en de armen is als 3:1. En dan zou de maatverhouding goed moeten zijn. Ik ben heel benieuwd!

Nog een klein stukje breien dan gaan de steken voor de mouwen op hulpnaalden. Het is een heel karwei op deze dunnen naalden en toch lijkt het snel te gaan. Dat komt vast omdat het breiwerk nu nog niet zo zwaar is en elke 4 pennen brei je met een andere kleur, het verveeld niet snel. Maar wat een steken, nu al bijna 500.

Even een close-up van de hoek tussen het voorpand en een mouw. Elke 2-de naald meerder ik op de hele naald 8 steken, dat is voor- en na elke hoeksteek (4 x 2 steken).

Het idee voor dit vest heb ik van een vriendin, helaas heeft ze geen weblog maar ze maakt echt de mooiste dingen. Als beide vesten klaar zijn zal ik vragen of onze vesten samen op de foto mogen. 

Charlotte is vandaag 11 jaar!! 

En als je jarig bent mag je trakteren. Samen met haar grote vriendin heeft ze deze cakejes versiert, en dat was al een feest op zich. En wat zijn ze mooi geworden!

Charlotte zag een paar weken geleden polswarmers in de handwerkwinkel en ze was op slag verliefd, en ze kon maar niet geloven dat ze deze ook zelf kon maken. In de kerstvakantie heeft ze het toch geprobeerd en 3 dagen later had ze haar eigen polswarmers. En ze is er zo blij mee, ze staat er mee op en gaat er mee naar bed, en ze vind het maar raar van juf dat ze ze in de klas niet aan mag.

Ik vind het heel moedig van haar dat ze het toch heeft geprobeerd al geloofde ze er zelf niet in en knap dat ze dat zo netjes en snel heeft gedaan. Ik mocht alleen een beetje helpen met steken opzetten en af en toe een foutje herstellen, maar verder kan ze het gewoon helemaal zelf. Het patroon is gebaseerd op een (bijna vierkant) lapje met aan de onder- en bovenkant een boordsteek dat je zo aan elkaar maast dat er een gat voor de duim overblijft.

Wol: dubbele draad Numero Uno van Lana Grossa

Naalden: 4.5 mm rondbreinaald

Gewicht: 70 gram? (dit is een schatting)