Appie heeft een vriendinnetje, ze heet Bella. Ik wilde al een tijdje zo’n leuk aapje voor mezelf, maar ik het kwam er maar niet van om hem te maken. Maar nu heb ik al mijn truien en vesten-breiwerk in de kast gelegd en maak ik even alleen maar knuffels, shawls en een plaid. Ik had even echt geen zin meer in het maken van nuttige en grote projekten, soms wil ik even helemaal wat anders en dan is het wel heel leuk om zo’n klein aapje te breien. 

Ik heb haar gemaakt van een restje zelf geverfde en gesponnen wol van deze trui, voor het gezicht heb ik een restje roze wol gebruikt. 

Gezellig samen op de foto met Appie.

Ze verschillen erg in grote, Appie is 45 cm en Bella is 26 cm lang, maar ze is dan ook gebreid op 2 mm bamboe-naaldjes. En dat was nog een hele toer want de naald brak twee keer. Gelukkig kon ik er met de slijpsteen weer een nieuwe punt aan maken, maar toen dezelfde naald voor de tweede keer brak was het maar goed dat ik al met de armpjes aan het breien was want het naaldje was wel erg kort geworden. 

Ik heb nog meer strengen wol liggen die ik heb geverfd en gesponnen, allemaal kleine beetjes in leuke kleurtjes en genoeg voor nog een paar knuffeltjes want die worden toch wel heel erg leuk van eigen gemaakte wol. De kleuren lopen dan zo mooi in elkaar over en ik kan alle kleuren kombineren die ik zelf mooi vind en ben dan niet afhankelijk van wat de fabrikant maakt. 

Ik heb al wat leuke ideeën opgedaan o.a. op Ravelry en ben begonnen met een oliefantje en misschien komt er ook nog wel een vogeltje en nog een aapje.

De laatste tijd krijg ik veel vragen over haakpatronen, en eigenlijk zijn het maar twee vragen. De eerste is of ik misschien ook een patroontje heb van een gehaakt vierkantje dat even groot is als het Bloemetjes Granny-square en de tweede is of er een patroontje is van het gehaakte bloemetje.

Dus ik ben ‘even’ aan het puzzelen geweest met beide patronen. Nu valt dat even natuurlijk altijd een beetje tegen (vandaar dat het ook een beetje stil was hier op de blog).

Vooral met het granny-square heb ik wel even moeten zoeken naar de mooiste manier om te wisselen van de ene naar de andere kleur/toer.

Bij de vierkantjes op de foto hierboven vond ik de overgangen niet mooi, zo wil ik niet dat mijn handwerk eruit ziet. Er moest een andere manieren te bedenken zijn om van toer te wisselen zonder dat je het te opzichtig wordt. En vooral omdat er voor elke toer een andere kleur wordt gebruikt zie je wisselingen extra goed. Charlotte maakt veel kaartjes en ze kwam op het idee om deze squares daarvoor te gebruiken, zij blij en ik natuurlijk ook.

Ik heb uiteindelijk voor de volgende manier gekozen om van kleur te wisselen in een square met stokjes omdat dat bij mij de minst zichbare is. 

Je begin de toer met 2 lossen (dit is eigenlijk het eerste stokje) dan maak je het ‘blokje’ af met twee ‘echte’ stokjes, dan volgt de rest van de toer volgens het patroon en de toer wordt dan gesloten met een halve vaste op de tweede lossen van de toer (dit is dus eigenlijk het eerste stokje). En deze twee lossen met daarop een halve vaste zijn bijna net zo lang als een stokje.

De volgende toer begint dan met 2 halve vasten op de ‘echte’ stokjes van de toer eronder, en omdat je dat met dezelfde kleur doet zie je dat bijna niet. Eerder begon ik vaak de toer met 3 lossen maar dan wijkt het ‘blokje’ een beetje uit elkaar (omdat 3 lossen samen net iets langer zijn dan een stokje en dan komt er ook nog een halve vaste op) en dat vond ik niet mooi.  

Het patroon van het Granny-square staat bij de patronen, ik heb weer zowel een uitgeschreven patroon als een tekening gemaakt.

Voor het patroon van dit bloemetje moest ik vooral even goed kijken hoe ik het ook al weer had gedaan. Het is natuurlijk helemaal niet moeilijk en iedereen die een klein beetje kan haken of net heeft leren haken kan dit maken.

Voor de duidelijkheid heb ik ook beschreven hoe je de bloempjes op een makkelijke manier tijdens het haken aan elkaar kunt zetten.

Het patroon staat bij de patronen, onder het patroon van het granny-square en ook hier is er weer zowel een uitgeschreven patroon als een tekening gemaakt.

Ik wens jullie veel plezier met de patronen. Zelf blijf ik ook nog even aan het haken, want ja, nu al ik al zoveel blokjes heb is nog een kussentje toch wel erg leuk.

De wolletjes shop is helemaal in zomerse sferen.

Charlotte wilde zo graag een kleine varkentje, zo klein dat ze het gemakkelijk overal mee naar toe kan nemen in een tas of in haar broekzak.

Dit patroontje komt uit het boek ‘Amigurumi, gehaakte dieren’ van Annie Obaachan. Amigurumi betekent in het Japans in het rond gehaakte beestje.

Het was nog een heel gepruts om dit kleine beestje te maken. In het patroon hebben ze het steeds over stokjes, heel verwarrend want ze bedoelen vasten. En daar kwam ik pas achter toen het lijfje al bijna klaar was. En echt, als je dit patroontje maakt met stokjes lijkt het echt op helemaal niets. Zo jammer dat ik vergeten ben een foto te maken van het misbaksel!

Het vest waar ik al zo lang mee bezig was is af. En ik ben er heel erg blij mee, het klopt gewoon helemaal. De pasvorm is goed en de lengte ook, er zitten antieke knoopjes op uit de knoopjespot, de kleurverdeling klopt en ik heb maar een handje vol garen over (gelukkig maar, want het garen is zo glad en ik vind het niet zo fijn breien).

Deze antieke knoopjes heb ik heel lang geleden een keertje gekocht omdat ik ze zo mooi vond, ik denk dat het al wel meer dan 20 jaar geleden is. In al die tijd heb ik ze vaak in de hand gehad, maar steeds was de klik er niet (of vond ik het misschien wel jammer om ze te gebruiken), maar nu lijkt het vestje wel gemaakt voor deze knoopjes.  

En nu maar hopen dat de zomer nog heel lang gaat duren en dat het veel te warm blijft voor dit vest zodat hij lekker in de kast liggen. En als het dan over een paar maanden weer wat frisser wordt heb ik nog een mooi nieuw vest!

En er is ook nog een paar sokken af. Ze zijn gemaakt van de wol waar ik eerder de Nutkin-sokken van had gemaakt, maar die ik heb uitgehaald omdat het niet naar mijn zin werd.

Het boordje had ik niet uitgehaald, dat vond ik toch wel jammer. En precies op het juiste moment zag ik deze leuke sokken bij Line, en laat het eerste patroontje nu net 8 steken breed zijn en met de 56 steken die ik nog op de naalden had staan kwam dat wel heel goed uit. Nu ging het breien echt als een trein. En dat kwam me ook wel heel goed uit want ik had 3 paar sokken op de pennen staan en dat vond ik toch een beetje te veel van het goede.

Ik heb ze steeds overal mee naar toe genomen en elk moment gebruikt om een paar pennen te breien en vooral tijdens de wat langere autoritten kon ik lekker opschieten. Ze zijn wel een beetje kort geworden, gewoon omdat de draad niet langer was maar voor zomersokken is dat ja ook niet zo erg. 

Dank jullie wel voor al die leuke en lieve reakties, brieven, foto’s, etc. die ik via allerlei wegen ontvang op de wolletjes en patronen van Magic-Colours en op het blog, en ik hoop dat jullie daar gewoon mee door blijven gaan.

Het is zo hartverwarmend om die reakties te ontvangen en het inspireerd mij enorm om nog meer mooie dingen te maken voor op het blog en voor de shop. Ik heb vaak gedacht of er misschien niet een mogelijkheid zou zijn om een plekje te creëren op de site waar de foto’s, eventueel voorzien van een omschrijving, of andere reakties geplaatst kunnen worden. En nu is dat plekje er in het gastenboek.

Op deze plek kan iedereen die een wolletje en/of een patroon gebruikt heeft van Magic-Colours en het leuk vind om in het gastenboek te staan een mailtje sturen naar:  petra@magic-colours.nl. Vermeldt er wel even bij dat het om het gastenboek gaat.

 Lelietje-van-dalen

Het leuke van zo’n lange autorit naar Italië is dat ik op de heen- en op de terugweg een sok brei. Zo heb ik al heel wat sokken gebreid en bijna altijd zijn ze voor de kinderen.

Het blijft voor hun altijd een leuke herinnering aan de vakantie. Deze keer was Charlotte de gelukkige, de wol had ze al lang geleden uitgezocht en ze wist ook al heel snel welk patroon het moest gaan worden. Ik had al voor dat we weggingen een beginnetje gemaakt.

Ik liet eerder al zien dat ik met de paars-roze sokken was begonnen. Maar het werd niet mooi, het breiwerk draait heel erg, de averechtse steken zouden netjes boven elkaar moeten komen in een rechte lijn.

Maar ik werd er ook nieuwschierig van, waar zou het aan kunnen liggen? Is het de sokkenwol (katoen met wol) of het patroon? En daarom heb ik precies het zelfde patroon gebreid met sokkenwol met 75% wol en daarbij heb ik er opgelet dat de samengebreide steken net iets losser werden gebreid dan de rest van de steken .

Maar al snel kon je zien dat het niet afdoende was, het patroontje blijft naar rechts trekken. Of zou het misschien toch komen dat ik het patroontje wat verkleint heb om aan het juiste aantal steken te komen?  

Ik heb het patroondeel weer uitgehaald en probeer het nog een keer met maar 2 patroonherhalingen (i.p.v. 4) die gespiegeld aan elkaar zijn. Nu zou het breiwerk niet meer mogen trekken omdat het scheef trekken van beide patroontjes elkaar opheft.

De sok staat weer op de pennen maar ik ben nog maar net met het patroontje begonnen en kan nog niet zien hoe het gaat worden. Ik heb er wel vertrouwen in dat het nu goed gaat komen, maar …. je weet maar nooit. En, ik kan natuurlijk ook nog een keer het patroontje breien met het orginele aantal steken.

De Citron was mijn vakantiebreiwerk, het was echt een leuk breiwerkje, simpel maar je moet toch een beetje je hoofd erbij houden. Ik wilde steeds weer een paar pennen verder breien om te kijken hoe het zou worden en of de draad dan ook weer van kleur zou veranderen.

Op het laatst had ik wel erg veel steken op de pen, maar dan is de shawl al zo mooi en het einde inzicht en dan zijn al die steken toch nog wel snel gebreid. Ik heb één patroon herhaling extra gemaakt, gewoon omdat ik dat mooier vond en ik ruim voldoende wol had. De afmeting is 110×45 cm geworden. 

Ik heb 76 gram Evilla lacewol gebruikt en een rondbreinaal van 1 meter en 3,5 mm dik. Ik heb gekozen voor een iest dunnere draad omdat ik een niet te los breiwerk wilde, maar achteraf gezien had ik ook een naald van 4 mm dik kunnen gebruiken.

Ik vind de kleuren zo mooi….

En als het licht er door valt zie je zo mooi de ’strepen’ die de roezelranden in het patroon geven.

Vorig jaar rond deze tijd ben ik begonnen met dit vestje van restjes wol. Het was echt een heel gepuzzel en het werd toch niet helemaal naar mijn zin en het heeft dan ook de hele winter in de kast gelegen. Maar nu ik er twee bolletjes bij heb gekocht (zelfs het verbad is hetzelfde!) en het te kort aan garen is opgelost is de motivatie er weer om het af te maken.

En het wordt leuk, al blijft het een gepuzzel. De panden zijn af en de mouwen eigenlijk ook bijna, maar op de één of andere manier wil het maar niet af komen. Ik moet echt even doorzetten en dan zou het toch eerdaags af moeten komen. En dan kan ik het gelijk dragen op momenten dat het wat frisser is.

Ik vind het zo fijn dat het echt volop voorjaar is, alles groeit en bloeit weer en in de kas begint de oleander al knoppen te vormen.

We hadden een week vakantie en omdat we een beetje genoeg hadden van het wisselvallige en koude weer in Nederland hebben we opa en oma opgezocht in Italië. 

Ik ben er al zo vaak geweest en elke keer is het weer zo fijn om daar te zijn. De palmbomen, de zon die daar toch veel krachtiger is dan thuis, de zee en het strand maar ook de taal en het lekkere eten. Het is er zo lekker simpel in het kleine oude stadje, je kunt er heerlijk door de smalle straatjes dolen, de kleine marktjes, de mensen, en ach…. ik voel me er gewoon thuis en blijf dromen van een huisje daar, ooit….(misschien als we de loterij winnen?). 

De vakantie was het heel relaxed, weing doen, uitgebreid samen eten en wandelen langs het strand. We hebben redelijk weer gehad, maar ook daar was het voor de tijd van het jaar veel te koud (maar toch altijd nog een stuk warmer en droger dan thuis).

 Op één van die wandelingen begon de bijna altijd rustige kabbelende Middelandse  zee echte golven te vertonen. En in heel korte tijd werd de zee woest, heel erg woest. Alsof hij boos was en maar bleef grommen. Prachtig die golven, zo mooi om naar te kijken.

 De golfbrekers, waar waar altijd vissers zitten en kinderen krabbetjes (en nog veel meer) vangen, verdwenen onder de golven. Zoveel water en zoveel kracht, en dat terwijl de zee daar hoogstens een meter diep is.

De hoge betonwand om de nieuwe jachthaven was als speelgoed voor de zee.

En met het uur werd de zee wilder, het bleek de zwaarste storm op zee te zijn sinds 50 jaar en dat terwijl het op land windstil was.

Het was allang niet meer leuk, en wat was het prettig toen de zee toch iets rustiger werd met het invallen van de avond.

De volgende dag is de schade pas echt duidelijk, van het strand is niet veel meer over, de golfbrekers zijn uit elkaar geslagen.

Maar ook de vissers, die daar nog altijd met kleine bootjes de zee op gaan hebben veel schade.Ze hebben hebben met man en macht en veel risico toch nog heel wat boten in veiligheid kunnen brengen,

maar ze konden niet voorkomen dat enkele boten zonken of zwaar beschadigd werden. Echt heel sneu als je als visser je boterham verdiend.

Hoe tegenstijdig kan het zijn, een paar kilometer verderop in Monaco wordt hard gewerkt om alles tot in de puntjes te verzorgen voor het evenement van het jaar, de grand prix.

Er worden kilometers tribunes geplaats met tonnen staal.

Dit is de onderkant van een tribune.

Toch wel heel grappig! In de haven liggen zulke mooie en vooal erg dure boten maar de schoenen moeten op de kade blijven liggen.

Een mooie stad en zo schoon, heel wat anders dan onze hoofdstad!

Het mooie vind ik toch wel dat die nieuwe gebouwen in de oude, zo karakteristieke stijl worden gebouwd, met allerlei tirelanteintjes. Waar zie je dat tegenwoordig nog?

Het is er zo vol gebouwd en toch vinden ze steeds nog weer een plekje om weer een groot hotel of appartementencomplex neer te zetten.

Bij thuiskomst zag ik dat twee hele creatieve vriendinnen met een weblog zijn begonnen, Greetje de Breiaardier en Rachel Fiberrachel.

Ik krijg zoveel leuke reakties en vragen om patronen die ik heb gebreid of gehaakt, maar heel veel patronen zijn gemaakt door andere mensen en voor deze patronen geld dat ik helaas alleen de bron kan vermelden. Maar als het patronen zijn die ik zelf heb ontworpen kan ik ze wel op mijn site zetten.

En nu staan er op de patronen pagina twee nieuwe patronen, het eerste patroon is van het bloemetjes granny-square waar ik het kussen van maak (even naar beneden scrollen), het tweede patroontje is van deze ajoursokken.

En oooh, ik heb de stofjes en de rits al in huis om het kussentje te maken, ik moet het alleen nog doen. En binnenkort ga ik het maar gewoon doen dan is het tenminste af. Als ik moet wachten tot ik zin krijg in zo’n naai klusje dan komt het waarschijnlijk nooit af.

En van deze sokken heb ik het kant-patroontje uitgeschreven, je kunt ze in elk (basis) sokkenpatroon gebruiken. Een basis patroon kun je b.v. hier vinden. Mocht er toch vraag zijn naar een standaard sokkenpatroon, dan wil ik het basis patroon dat ik altijd gebruik wel een keertje uitwerken.

En er is nog meer sokkennieuws, deze sokken zijn af.

Ze hebben heel erg lang op de pennen gezeten (vanaf september!), ik heb dan ook een aantal sokken ‘tussendoor’ gebreid. De wol heb ik natuurlijk zoals bijna altijd zelf geverfd.

Dit kabelpatroontje is spontaan ontstaan. We zaten in de auto en ik had geen breiboek of internet bij de hand en ik heb daarom gewoon maar een kabeltje gebreid waar ik geen kabelnaald bij nodig had. En het is eens helemaal niet geworden zoals ik dacht, maar dit is eigenlijk veel leuker! Je ziet de kabels niet zo goed, maar het geeft wel een leuk accent aan de sok. 

En ik vind het fijn dat ze af zijn, want nu kan ik weer met een nieuw paar beginnen en dit keer worden het sokken voor Charlotte. Al weer een hele tijd geleden heeft ze deze wol uit de wolletjes shop gevisd, deze was voor haar!

Het was mijn idee om er een patroontje in te breien (ik heb even geen zin in techt-toe-recht-aan) en uit de sokken special van Verena heeft ze het italiaanse pauwenstaartpatroon uitgekozen. Het begin is er en het ziet er nu al leuk uit.

Een dag later kwam mijn nieuwe sokkenbreinaaldje door de brievenbus naar binnen rollen, het is een Addi rondbreinaaldje van 20 cm lang. Ik kon dus niet anders dan nog een paar sokken opzetten omdat ik wel heel nieuwschierig was hoe het breid met zo’n klein naaldje. Deze sokken ga ik net als deze maken van de wol die is overgebleven van deze sjaal, het is sokkenwol van Lana Grossa met katoen en dit patroontje maak ik erin.

Alleen heb ik een beetje gesmokkeld. Het aantal steken heb ik teruggebracht van 64 naar 56 door het patroontje twee steken in te korten waardoor het patroontje vanzelf ook twee toeren korter wordt, 8 in plaats van 10. 

Het is wel een beetje een gepriegel om met zo’n kort naaldje te breien maar het gaat prima. En geen geschuif met de steken of de naalden, het breid heelijk door en voordat ik het weet ben ik alweer een ronde verder.

Wat was het heerlijk weer afgelopen weekend!

Het voorjaar heeft ons al vele mooie dagen gebracht en het einde lijkt nog lang niet inzicht volgens de weerman van de Telegraaf. 

Ineens bloeien onze fruitbomen dit jaar bijna tegelijk en dat is toch wel heel erg mooi om te zien. Op de foto hierboven zie je de kersenboom, op de foto hieronder de malusboom (deze geeft kleine sierappeltjes).

En de pruimenboom heeft er heel veel zin in, wat een bloesem! Dit wordt vast het eerste jaar dat we meer dan een paar pruimen kunnen oogsten. 

En ook vliegt er weer van alles door de lucht. Vliegen in allerlei soorten en maten, wespen, bijen, hommels en muggen en nog veel meer, maar ook vlinders en deze poseerde even voor de foto.

En kijk! We hebben hele kleine kikkervisjes. Je moet goed kijken hoor, maar al die donkerbruine stipjes en streepjes zijn visjes en dat zijn er heel veel! En dat is maar goed ook, want we hebben de afgelopen weken maar drie kikkers gezien. En helaas hebben de katten van de buren ook ondekt dat het heel erg leuk is om kikkers te vangen.

Met dit mooie weer blijft er toch echt veel minder tijd over om te handwerken, maar ik doe toch nog wel van alles wat.

Zo is deze hele dungesponnen wol van het spinnenwiel gekomen. Het is echt heel dun, omgerekend is het 560 meter per 100 gram, twee-draads getwijnt. Nu ik zo dun kan spinnen is het tijd voor het spinnen van de sokkenwol.

De kleuren zijn precies zo geworden als ik voor ogen had, en op het laatst vlogen de meter op het spinnewiel. Want als het dan al  bijna af is wordt ik toch wel heel nieuwschierig naar het resultaat. Tijdens het twijnen van de draden zie je het al wel een beetje hoe het gaat worden, hoe de kleuren verlopen, maar het mooiste moment is toch wanneer er een streng van gemaakt is.

Mooie wol maar  toch te dik voor sokken, het is maar 266 meter geworden met 100 gram, voor sokken moet het dus echt nog een beetje dunner, maar verder is het helemaal geworden zoals het bedoeld was. En, het is echt helemaal in ballans. 

Het tasje dat ik laatst bij een breivriendin had gezien is helemaal super geschikt voor deze wol. Op ravelry vond ik een soortgelijk (dit) patroontje. De maten heb ik een beetje aangepast aan aan de meters wol. Ik vind hem nu al leuk!

Nieuwe sokkenwol is alweer geverfd, zo snel er een uurtje tijd over is begin ik met spinnen. En nu ga ik het proberen precies dun genoeg te spinnen voor echte sokkenwol. 

 En er kwamen ook nog een paar strengen sokkenwol uit de verfpan.

Met iets nieuws beginnen is altijd weer leuk, en sokkenwol uitkiezen vind ik wel heel erg leuk! Natuurlijk kies ik dan een wolletje uit dat ik zelf heb geverfd. De keus was dit keer niet moeilijk het moest gewoon de grijs met gele wol worden voor echte mannensokken.

Deze winter heb ik al meer mannensokken gebreid en ik vond het leuk om het basispatroon nog iets aan te passen in de hoop dat de pasvorm om de wreef iets beter zou worden, want de vorige sokken waren daar net iets te ruim. Het breit zo lekker weg zo’n recht-toe-recht-aan-sok en dat is vooral op een SnB avond wel heel erg prettig. Als je alleen maar recht hoeft te breien dan kan er bijna niets misgaan en is de kans maar klein dat je de volgende dag alles weer uit moet halen.

Het is net spaggeti al die losse draden, ik vind het elke keer weer zo mooi om te zien. Je kunt niet zien hoe de verdeling van de kleuren is of hoe het breiwerk zal worden, de losse wol is zo anders dan als ze op een streng, bolletje of in breiwerk zit.

Je staat echt op het punt dat je iets met de wol gaat maken, maar hoe het worden zal blijft nog even een verrassing. En natuurlijk is het ook wel een beetje spannend om van de losse wol een mooi bolletje te maken zonder dat alles in de knoop komt. 

Elke week breide ik er op de SnB-avond weer een stukje bij aan en ineeens waren ze dinsdagavond bijna af, gisteren nog even de teen eraan gebreid en voila, weer een paar sokken af. Het is altijd even zoeken naar de juiste verhoudingen voor de wreef en de hiel, maar nu is het goed, bij het volgende paar mannensokken kan ik deze verhoudingen zo weer gebruiken.

Maar voorlopig zet ik even geen nieuwe sokken op omdat er nog een paar sokken ligt dat eerst af gemaakt moet worden en omdat ik met sokkenwol aan het spinnen ben en die sokken moeten natuurlijk wel gelijk gebreid worden! 

Van het gehaakte vestje  werd de raglan helaas veel te wijd. Op de foto kun je goed het verschil zien, ik heb te weinig geminderd bij het gestreepte vest (de pasvorm van het groene vest is goed). Als ik de pas verder af zou maken op deze manier zou de hals echt heel veel te wijd worden.

Er zat niets anders op dan uithalen en overstappen naar plan B: ik minder even veel steken maar haak de pas nu met halve stokjes (i.p.v. stokjes). Zou het nu wel goed gaan?

Een vlaggetje, en niet zomaar een vlaggetje, maar een verjaardagsvlaggetje voor aan de verjaardagsslinger van onze SnB groep. 

Vorig jaar schreef Annita er al over en nu ben ik weer aan de beurt. Morgen ben ik jarig en dit vlaggetje heb ik aan de slinger toegevoegd.

En kijk eens hoe mooi en lang hij in ruim een jaar tijd is geworden, en dit is nog niet eens de helft van de slinger!  

Herinneren jullie je nog de mand met alpaca die ik heb geverfd?  En het spinnen van de wol? Het is alweer een tijdje geleden, en er kwamen veel andere projekten tussendoor, maar deze wol bleef al die tijd in mijn gedachten. En vooral ook de vraag of het met breien zo zou worden als ik met het verven en spinnen in mijn hoofd had? 

Onder het eindeloze wassen van de wol kwam het idee om er iets in entrelac van te breien. Tijdens het spinnen heb ik geprobeerd hier rekening mee te houden door niet te snel van kleur te veranderen. 

En hoe kan het! Het had niet mooier gekund, de kleurverdeling is zo mooi. Perfekt gewoon, elke rij blokken heeft een andere kleur.

Ik had gehoopt dat het breiwerk groot genoeg zou worden voor een poncho, helaas is het daarvoor te kort geworden. Maar er zijn zo veel mogelijkheden bedacht, vooral ook door mijn breivriendinnen,  wat het allemaal zou kunnen worden: een kussentje, een vestje, Matthijs wilde wel een dekbed (zo lekker zacht en warm), Charlotte bedacht dat het met één knoop toch een soort omslagdoek zou worden of een dekentje voor in Layka’s mand. Maar wat het nu gaat worden, ik heb geen idee op dit moment.  Het wordt vast vanzelf duidelijk en het ging me in de eerste plaats ook gewoon om het maken en het hele proces wat er aan vooraf ging.

De conclusie is dat het heel erg leuk was om een vieze vacht te veranderen in iets moois, maar in het vervolg werk ik liever met schone, gekaarde witte wol.

Alleen net op het laatst……. 1,5 meter draad te kort! Wat een pech, maar ik had het natuurlijk wel een beetje aan zien komen. Twee hele rijen uithalen vond ik zonde, helemaal omdat ik wist dat ik nog een klein beetje lichtblauwe merino had liggen. De kleuren zijn niet helemaal het zelfde, maar met al die verschilldende tinten maakt dat helemaal niet uit. En de wol voelt natuurlijk anders aan, maar dat neem ik voor lief. 

Het is dat ik weet welk driehoekje het is, maar anderen zien het helemaal niet (heb het natuurlijk wel even iemand laten zien en voelen die het niet wist en die merkte het niet op).

De uitleg van het entrelac breien vond ik in dit boek.

Eerder vertelde ik al over de kikkers die uit hun winterslaap ontwaakten, maar daarna was het erg stil rondom de kikkers. Niet alleen hier op de weblog maar ook in de vijver, we hebben weinig kikkers gezien. Maar gisterochtend zag Matthijs als eerste een enorme ‘berg’ kikkekrdril. Wordt vervolgt….

Ik laat weinig spinsel zien de laatste tijd maar toch spin ik regelmatig. Soms zomaar iets om te oefenen, maar er zijn toch al een paar art-yarns (zoals ik het laatst heb geleerd op de workshop) van mijn spinnenwiel gekomen, maar perfekt is het nog lange niet. Om de juistebalans te vinden blijf ik  moeilijk vinden.

Op de foto hieronder zie je sokkenspinwol die ik afgelopen week heb geverfd. Het is hetzelfde mengel waar Annita deze sokken van heeft gemaakt. Vanavond heb ik een beginnetje gemaakt met spinnen, maar het is nog even zoeken naar de juiste dikte van de draad. Ik wil het graag twee-draads twijnen, de wol moet uiteindelijk niet te dun worden, maar ook weer niet te dik. Ik ben heel erg benieuwd hoe dit gaat worden. 

Nu het entrelac breiwerk af is ga ik verder met het haken van een vestje. Hier liet ik er al een klein stukje van zien. Het is gemaakt met wat ‘oude’ restjes die ik over had van dit vest en wat ‘nieuwe’ restjes die ik kado heb gekregen. Ik gebruik geen patroon, herhaal het streeppatroon steeds, en maak er een raglan in.

En ik heb geen idee of die raglan goed gaat worden, er ging geen berekening of zo aan vooraf, ik zie het wel. Eerst een stukje verder haken en dan kan ik het passen.   

Als het niet mooi wordt haal ik het uit en maak ik een nieuw plan. Vrolijk is het in ieder geval wel!

Vrolijke paasdagen!