In het voorjaar heb ik een paar keer over de kikkers in onze tuin geschreven.

Weken lang hadden we dikkopjes in de vijver maar ineens waren ze er niet meer, ze hadden natuurlijk pootjes gekregen en vanaf dat moment gaan ze het water uit om nog maar zo nu en dan een duik in het water te nemen. Ik heb ze niet op gezocht omdat ik ze niet wilde storen. Maar nu komen we ze overal in de tuin tegen, in het gras, tussen de planten, bij de regentonnen en zo nu en dan huppeld er ééntje naar de vijver om een duik te nemen. Hun schuilplekjes hebben ze gevonden in de oude muurtjes die om de borders staan. Veel groter dan een 1 á 1,5 cm zijn de kikkertjes nog niet, en toch zijn het verder helemaal echte kikkers.

Springen en klauteren kunnen ze uitstekend.

250 Borduursteken voor beginnelingen of ervaren breisters

Hoe is het mogelijk dat ze zo slordig omgaan met de tekst op een boek, zou de tekstschrijver zo in de war zijn geweest of hebben ze deze tekst gekopiëerd van een breiboek?

Maar ik vind het wel grappig en toepasselijk, ik wil me door dit boek laten inspireren om op breiwerk te gaan borduren.

Dit zou het begin worden voor een plaid. Ik had netjes wat proeflapjes gehaakt van verschillende randjes uit dit boek. Maar toch vond ik na een paar toeren dat het patroontje een beetje trok, de golfjes waren te puntig. Het overkomt me wel vaker dat het uiteindelijke haak- of breiwerk anders uitvalt dan het proeflapje.

Ik ben opnieuw begonnen met een iets andere steek en nu valt het golfpatroontje wel mooi. Het idee is om een paid te maken voor bij de kussentjes die hieronder op de foto staan.

Het zijn de kussentjes die ik gemaakt heb van deze vierkantjes en dit hoesje. De patroontjes van de vierkantjes kun je bij de Patronen vinden.

Deze kleurtjes zijn zo vrolijk, ik ben er een beetje verslaafd aan geraakt! Voorlopig ga ik dus gewoon door met haken.

Aan het eind van het schooljaar geven de kinderen altijd een klein kadootje aan hun juffen als afscheid. Meestal komt er met de drukte zo aan het einde van het schooljaar niet van om zelf iets te maken, maar dit jaar ging het anders, we waren mooi op tijd begonnen met ideetjes maken. Charlotte en Matthijs hebben samen van alles-en-nog-wat bedacht en toen besloten dat het sleutelhangers moesten worden, met lintjes en kraaltjes en een gehaakt bloemetje.

Het bloemetje mocht ik maken naar eigen inzicht, als ze maar kleurig werden. Ik heb met de mand met haakkatoen buiten gezeten en heb wat leuke kombinaties gemaakt.

Het patroontje is geïnspireerd op een bloemetje uit dit boek. Om het bloemetje ook aan de achterkant mooi te laten zijn heb ik voor het tweede bloemenrandje het bloemetje omgedraaid en daarbij de achterkant als voorkant gebruikt. Zo ontstaat er een bloemetje met twee voorkanten.

Dicht bij ons huis is een nieuwe supermarkt geopend en daar kregen we zo’n handig knippertje met een winkelwagenmuntje eraan. En dat knippertje was natuurlijk wel heel erg handig voor aan een sleutelhanger, en een paar extra knippertjes waren snel geregeld.

De kinderen hebben zelf de bandjes uitgezocht en de kraaltjes aangeregen. Het was zo gezellig zo samen aan de knutsel-tafel met een lekkere pot thee en van die leuke kleine lekkere letterkoekjes erbij waar je heel veel leuke en grappige woorden en zinnen mee kunt maken en de restjes (lees: alle letters die ‘overbodig’ zijn) werden netjes opgeruimd (lees: verorberd).

En toen kwam het allermoeilijkste, ze moesten kiezen welke sleutelhangers ze aan hun juffen wilde geven. Ja, dat blijkt echt veel moeilijker te zijn dan het maken!

Het is goed dat het schooljaar nu voorbij is en ze even zelf  hun tijd in kunnen delen en kunnen doen (en laten) wat ze zelf graag willen. Maar de voorbereidingen voor het nieuwe schooljaar zijn ook al weer begonnen met het aanschaffen van nieuwe agenda’s, etui’s en natuurlijk nieuwe kleren (ze groeien echt als kool!) Het wordt het laatste jaar op de basisschool voor Charlotte en ze kijkt er erg naar uit.

Dank jullie wel voor al die leuke en lieve reakties, brieven, foto’s, etc. die ik via allerlei wegen ontvang op de wolletjes en patronen van Magic-Colours en op het blog, en ik hoop dat jullie daar gewoon mee door blijven gaan.

Het is zo hartverwarmend om die reakties te ontvangen en het inspireerd mij enorm om nog meer mooie dingen te maken voor op het blog en voor de shop. Ik heb vaak gedacht of er misschien niet een mogelijkheid zou zijn om een plekje te creëren op de site waar de foto’s, eventueel voorzien van een omschrijving, of andere reakties geplaatst kunnen worden. En nu is dat plekje er in het gastenboek.

Op deze plek kan iedereen die een wolletje en/of een patroon gebruikt heeft van Magic-Colours en het leuk vind om in het gastenboek te staan een mailtje sturen naar:  petra@magic-colours.nl. Vermeldt er wel even bij dat het om het gastenboek gaat.

 Lelietje-van-dalen

We hadden een week vakantie en omdat we een beetje genoeg hadden van het wisselvallige en koude weer in Nederland hebben we opa en oma opgezocht in Italië. 

Ik ben er al zo vaak geweest en elke keer is het weer zo fijn om daar te zijn. De palmbomen, de zon die daar toch veel krachtiger is dan thuis, de zee en het strand maar ook de taal en het lekkere eten. Het is er zo lekker simpel in het kleine oude stadje, je kunt er heerlijk door de smalle straatjes dolen, de kleine marktjes, de mensen, en ach…. ik voel me er gewoon thuis en blijf dromen van een huisje daar, ooit….(misschien als we de loterij winnen?). 

De vakantie was het heel relaxed, weing doen, uitgebreid samen eten en wandelen langs het strand. We hebben redelijk weer gehad, maar ook daar was het voor de tijd van het jaar veel te koud (maar toch altijd nog een stuk warmer en droger dan thuis).

 Op één van die wandelingen begon de bijna altijd rustige kabbelende Middelandse  zee echte golven te vertonen. En in heel korte tijd werd de zee woest, heel erg woest. Alsof hij boos was en maar bleef grommen. Prachtig die golven, zo mooi om naar te kijken.

 De golfbrekers, waar waar altijd vissers zitten en kinderen krabbetjes (en nog veel meer) vangen, verdwenen onder de golven. Zoveel water en zoveel kracht, en dat terwijl de zee daar hoogstens een meter diep is.

De hoge betonwand om de nieuwe jachthaven was als speelgoed voor de zee.

En met het uur werd de zee wilder, het bleek de zwaarste storm op zee te zijn sinds 50 jaar en dat terwijl het op land windstil was.

Het was allang niet meer leuk, en wat was het prettig toen de zee toch iets rustiger werd met het invallen van de avond.

De volgende dag is de schade pas echt duidelijk, van het strand is niet veel meer over, de golfbrekers zijn uit elkaar geslagen.

Maar ook de vissers, die daar nog altijd met kleine bootjes de zee op gaan hebben veel schade.Ze hebben hebben met man en macht en veel risico toch nog heel wat boten in veiligheid kunnen brengen,

maar ze konden niet voorkomen dat enkele boten zonken of zwaar beschadigd werden. Echt heel sneu als je als visser je boterham verdiend.

Hoe tegenstijdig kan het zijn, een paar kilometer verderop in Monaco wordt hard gewerkt om alles tot in de puntjes te verzorgen voor het evenement van het jaar, de grand prix.

Er worden kilometers tribunes geplaats met tonnen staal.

Dit is de onderkant van een tribune.

Toch wel heel grappig! In de haven liggen zulke mooie en vooal erg dure boten maar de schoenen moeten op de kade blijven liggen.

Een mooie stad en zo schoon, heel wat anders dan onze hoofdstad!

Het mooie vind ik toch wel dat die nieuwe gebouwen in de oude, zo karakteristieke stijl worden gebouwd, met allerlei tirelanteintjes. Waar zie je dat tegenwoordig nog?

Het is er zo vol gebouwd en toch vinden ze steeds nog weer een plekje om weer een groot hotel of appartementencomplex neer te zetten.

Bij thuiskomst zag ik dat twee hele creatieve vriendinnen met een weblog zijn begonnen, Greetje de Breiaardier en Rachel Fiberrachel.

Wat was het heerlijk weer afgelopen weekend!

Het voorjaar heeft ons al vele mooie dagen gebracht en het einde lijkt nog lang niet inzicht volgens de weerman van de Telegraaf. 

Ineens bloeien onze fruitbomen dit jaar bijna tegelijk en dat is toch wel heel erg mooi om te zien. Op de foto hierboven zie je de kersenboom, op de foto hieronder de malusboom (deze geeft kleine sierappeltjes).

En de pruimenboom heeft er heel veel zin in, wat een bloesem! Dit wordt vast het eerste jaar dat we meer dan een paar pruimen kunnen oogsten. 

En ook vliegt er weer van alles door de lucht. Vliegen in allerlei soorten en maten, wespen, bijen, hommels en muggen en nog veel meer, maar ook vlinders en deze poseerde even voor de foto.

En kijk! We hebben hele kleine kikkervisjes. Je moet goed kijken hoor, maar al die donkerbruine stipjes en streepjes zijn visjes en dat zijn er heel veel! En dat is maar goed ook, want we hebben de afgelopen weken maar drie kikkers gezien. En helaas hebben de katten van de buren ook ondekt dat het heel erg leuk is om kikkers te vangen.

Met dit mooie weer blijft er toch echt veel minder tijd over om te handwerken, maar ik doe toch nog wel van alles wat.

Zo is deze hele dungesponnen wol van het spinnenwiel gekomen. Het is echt heel dun, omgerekend is het 560 meter per 100 gram, twee-draads getwijnt. Nu ik zo dun kan spinnen is het tijd voor het spinnen van de sokkenwol.

De kleuren zijn precies zo geworden als ik voor ogen had, en op het laatst vlogen de meter op het spinnewiel. Want als het dan al  bijna af is wordt ik toch wel heel nieuwschierig naar het resultaat. Tijdens het twijnen van de draden zie je het al wel een beetje hoe het gaat worden, hoe de kleuren verlopen, maar het mooiste moment is toch wanneer er een streng van gemaakt is.

Mooie wol maar  toch te dik voor sokken, het is maar 266 meter geworden met 100 gram, voor sokken moet het dus echt nog een beetje dunner, maar verder is het helemaal geworden zoals het bedoeld was. En, het is echt helemaal in ballans. 

Het tasje dat ik laatst bij een breivriendin had gezien is helemaal super geschikt voor deze wol. Op ravelry vond ik een soortgelijk (dit) patroontje. De maten heb ik een beetje aangepast aan aan de meters wol. Ik vind hem nu al leuk!

Nieuwe sokkenwol is alweer geverfd, zo snel er een uurtje tijd over is begin ik met spinnen. En nu ga ik het proberen precies dun genoeg te spinnen voor echte sokkenwol. 

 En er kwamen ook nog een paar strengen sokkenwol uit de verfpan.

Herinneren jullie je nog de mand met alpaca die ik heb geverfd?  En het spinnen van de wol? Het is alweer een tijdje geleden, en er kwamen veel andere projekten tussendoor, maar deze wol bleef al die tijd in mijn gedachten. En vooral ook de vraag of het met breien zo zou worden als ik met het verven en spinnen in mijn hoofd had? 

Onder het eindeloze wassen van de wol kwam het idee om er iets in entrelac van te breien. Tijdens het spinnen heb ik geprobeerd hier rekening mee te houden door niet te snel van kleur te veranderen. 

En hoe kan het! Het had niet mooier gekund, de kleurverdeling is zo mooi. Perfekt gewoon, elke rij blokken heeft een andere kleur.

Ik had gehoopt dat het breiwerk groot genoeg zou worden voor een poncho, helaas is het daarvoor te kort geworden. Maar er zijn zo veel mogelijkheden bedacht, vooral ook door mijn breivriendinnen,  wat het allemaal zou kunnen worden: een kussentje, een vestje, Matthijs wilde wel een dekbed (zo lekker zacht en warm), Charlotte bedacht dat het met één knoop toch een soort omslagdoek zou worden of een dekentje voor in Layka’s mand. Maar wat het nu gaat worden, ik heb geen idee op dit moment.  Het wordt vast vanzelf duidelijk en het ging me in de eerste plaats ook gewoon om het maken en het hele proces wat er aan vooraf ging.

De conclusie is dat het heel erg leuk was om een vieze vacht te veranderen in iets moois, maar in het vervolg werk ik liever met schone, gekaarde witte wol.

Alleen net op het laatst……. 1,5 meter draad te kort! Wat een pech, maar ik had het natuurlijk wel een beetje aan zien komen. Twee hele rijen uithalen vond ik zonde, helemaal omdat ik wist dat ik nog een klein beetje lichtblauwe merino had liggen. De kleuren zijn niet helemaal het zelfde, maar met al die verschilldende tinten maakt dat helemaal niet uit. En de wol voelt natuurlijk anders aan, maar dat neem ik voor lief. 

Het is dat ik weet welk driehoekje het is, maar anderen zien het helemaal niet (heb het natuurlijk wel even iemand laten zien en voelen die het niet wist en die merkte het niet op).

De uitleg van het entrelac breien vond ik in dit boek.

Eerder vertelde ik al over de kikkers die uit hun winterslaap ontwaakten, maar daarna was het erg stil rondom de kikkers. Niet alleen hier op de weblog maar ook in de vijver, we hebben weinig kikkers gezien. Maar gisterochtend zag Matthijs als eerste een enorme ‘berg’ kikkekrdril. Wordt vervolgt….

Ik laat weinig spinsel zien de laatste tijd maar toch spin ik regelmatig. Soms zomaar iets om te oefenen, maar er zijn toch al een paar art-yarns (zoals ik het laatst heb geleerd op de workshop) van mijn spinnenwiel gekomen, maar perfekt is het nog lange niet. Om de juistebalans te vinden blijf ik  moeilijk vinden.

Op de foto hieronder zie je sokkenspinwol die ik afgelopen week heb geverfd. Het is hetzelfde mengel waar Annita deze sokken van heeft gemaakt. Vanavond heb ik een beginnetje gemaakt met spinnen, maar het is nog even zoeken naar de juiste dikte van de draad. Ik wil het graag twee-draads twijnen, de wol moet uiteindelijk niet te dun worden, maar ook weer niet te dik. Ik ben heel erg benieuwd hoe dit gaat worden. 

Nu het entrelac breiwerk af is ga ik verder met het haken van een vestje. Hier liet ik er al een klein stukje van zien. Het is gemaakt met wat ‘oude’ restjes die ik over had van dit vest en wat ‘nieuwe’ restjes die ik kado heb gekregen. Ik gebruik geen patroon, herhaal het streeppatroon steeds, en maak er een raglan in.

En ik heb geen idee of die raglan goed gaat worden, er ging geen berekening of zo aan vooraf, ik zie het wel. Eerst een stukje verder haken en dan kan ik het passen.   

Als het niet mooi wordt haal ik het uit en maak ik een nieuw plan. Vrolijk is het in ieder geval wel!

Vrolijke paasdagen!

Oooh, wat een geweldige dag was het zaterdag, ik heb zo veel geleerd!

Dit zijn dit niet mijn spinsels maar die van Jacey, en ze heeft ons o.a. deze technieken geleerd.

Eigenlijk weet ik helemaal niet waar ik moet beginnen te vertellen. Er waren zoveel spinners van allerlei nationaliteiten, met allemaal hun eigen spinnewiel en dat was al een feest.

Ik heb zoveel geleerd, veel meer dan alleen ‘art yarns’ spinnen. Onder het spinnen vertelde ze veel over theorie en techniek. En dat is iets waar ik me tot nog toe helemaal niet in heb verdiept. Spinnen deed ik op gevoel, tot nu toe dan, want ik ben aangestoken door het spinvirusen en wil er nu veel meer van weten. Maar wel rustig aan, ik heb geen haast. 

Het uitgangspunt was dat we de techniek in de vingers moesten hebben en het ons thuis verder eigen moesten maken. Want veel tijd was er niet want er was nog veel meer te leren.  

We waren met een groep van 20 spinners, 19 vrouwen en 1 man. Nu ben ik (nog steeds) heel blij met mijn wiel van Louet, maar wat heb ik mooie spinnewielen gezien. 

Dit zijn mijn spinsels van een dag hard werken.

Ik ben vandaag begonnen met het spinnen van een dunnne draad met genoeg twist en als dat goed lukt ga ik oefenen in het maken van ’art yarns’. Want dat was eigenlijk vaak een terugkerend probleem te weinig twist in mijn enkele draad waardoor de getwijnde draad niet in balans kwam. Maar ik hoop nu te weten hoe ik dat kan oplossen, nu alleen nog veel oefenen.

Bij Magic-Colours is de zomer al begonnen. Zo ziet het er tenminste wel uit, de hele website straalt van al die vrolijke kleuren. En om te vieren dat de website vernieuwd is krijgen jullie op alle handgeverfde wolletjes tot het eind van de maand 20% korting, zolang de voorraad strekt.

Arjan heeft er een paar warme sokken bij. Tja één paar warme sokken is met dit weer niet veel, en daarom vroeg hij me al weer een paar weken geleden of ik nog een paar sokken voor hem wilde breien. Natuurlijk legde ik de sokken die ik aan het breien was aan de kant en zette een sok voor hem op. Deze wol had hij een hele tijd geleden al uitgezocht, maar omdat hij toen toch geen gebreide sokken meer wilde hebben lag het nog bij de voorraad.

Ik heb de eerste sok voor een groot gedeelte op de SnB avonden gebreid, maar omdat de tijd nu toch wel begon te dringen (hij wil ze natuurlijk ook nog aan deze winter en ik hoop nog steeds dat die heel erg snel voorbij is) heb ik vorige week de tweede sok erbij gebreid. Nu kan ik zijn sokken rustig wassen en hoeven ze niet meer op de verwarming te drogen en dat is toch wel makkelijker.

Ook voor de vogels duurt de winter erg lang. Nu voeren wij de vogels altijd in de winter, maar de laatste weken zien we steeds meer vogels in onze tuin, worden ze niet meer zoveel gevoerd hier in de buurt? Er zijn hier altijd veel vogels omdat we naast een groot park wonen en in de koude maanden strooi ik altijd stukjes brood en koekjes, met wat stukjes fruit en vogelzaad en in de struiken hangen altijd vetbollen en dat weten ze heel goed. Opvallend deze winter is een hele grote zwerm kramsvogels (80 waren het er zeker wel), ze hebben alle bessen en miniappeltjes in de hele omgeving opgegeten. Het grootste gedeelte van de groep is verder getrokken maar een stuk of wat scharrelt hier de hele dag rond en ze zijn nog kieskeurig in wat ze willen eten ook! 

Nog voordat het helemaal licht is ‘s morgens (zeg maar als je net een hand voor ogen kunt zien) zitten de eerste vogels al op het gras te wachten op wat eten. Mijn ontbijt moet dan maar even wachten, want als het buiten weer -10 graden Celsius is hebben ze harder een ontbijtje nodig dan ik.

De kokmeeuwen hebben ook ontdekt dat er hier veel lekkers te halen valt, dat vind ik helemaal niet erg maar na een paar dagen poepten ze hier echt alles onder. Ze zijn nu dus niet meer welkom en daarom hebben we lijnen gespannen boven de tuin, meeuwen hebben toch wel een beetje ruimte nodig om te landen en die lijnen schrikt ze genoeg af. Alhoewel…. er is één meeuw, een kleintje, die toch tussen de lijnen door durft te landen en die heeft gewoon geluk.

Het overkomt natuurlijk iedereen. Zitten er heel veel vogels in de tuin en je wilt er een foto maken, vliegen ze net allemaal de struiken in en maar kijken hoe ik een foto maak, en terug komen homaar! En als Layka dan ook nog stiekem de tuin in glipt (om het vogelvoer op te eten) komen ze natuurlijk ook niet zo één, twee, drie terug.

Charlotte is vandaag 11 jaar!! 

En als je jarig bent mag je trakteren. Samen met haar grote vriendin heeft ze deze cakejes versiert, en dat was al een feest op zich. En wat zijn ze mooi geworden!

Charlotte zag een paar weken geleden polswarmers in de handwerkwinkel en ze was op slag verliefd, en ze kon maar niet geloven dat ze deze ook zelf kon maken. In de kerstvakantie heeft ze het toch geprobeerd en 3 dagen later had ze haar eigen polswarmers. En ze is er zo blij mee, ze staat er mee op en gaat er mee naar bed, en ze vind het maar raar van juf dat ze ze in de klas niet aan mag.

Ik vind het heel moedig van haar dat ze het toch heeft geprobeerd al geloofde ze er zelf niet in en knap dat ze dat zo netjes en snel heeft gedaan. Ik mocht alleen een beetje helpen met steken opzetten en af en toe een foutje herstellen, maar verder kan ze het gewoon helemaal zelf. Het patroon is gebaseerd op een (bijna vierkant) lapje met aan de onder- en bovenkant een boordsteek dat je zo aan elkaar maast dat er een gat voor de duim overblijft.

Wol: dubbele draad Numero Uno van Lana Grossa

Naalden: 4.5 mm rondbreinaald

Gewicht: 70 gram? (dit is een schatting)

Ik wens iedereen een heel gezond en gelukkig nieuw jaar.

En ik hoop dat het voor iedreen een jaar mag worden waarin er wellicht een paar wensen en dromen uit mogen komen.

Zelf heb ik ook nog wel wat ideeën, dromen en wensen die ik dit jaar graag zou willen uitvoeren, ik houd jullie op de hoogte!

Morris is finnished! 

En wat een geluk was het dat ik net genoeg wol had voor deze maat van het vest, dat helemaal perfekt is. Na het blokken ‘ontspande’ de wol zich en had precies de afmetingen zoals ik dat voor ogen had. Pff, het was echt wel even zweten! Ik was al bang dat ik me verrekend had, het proeflapje had ik ook gewassen dus eigenlijk moet het dan goed gaan, maar ja, het gaat toch ook wel eens fout. Maar ook dan was al het breiwerk niet voor niets geweest, mijn vader heeft net een kledingmaat minder en hij vind het vest ook zo mooi.

Eigenlijk valt er niet zo heel veel meer over dit patroon te vertellen dan ik al heb gedaan. Ik heb gewoon helemaal niets aan het patroon veranderd, de pasvorm is goed, maar dat verwacht ik ook van Rowan-patronen. 

Deze hoge halsboord valt mooi, zowel rechtop staand als plat liggend.

Patroon: Morris van Martin Storey

Wol: Pure new wool van Lister

Gewicht: 1031 gram

Gemaakt: met de hand gebreid

Naalden: 4 – 4.5  – 5  – 5.5