In het voorjaar heb ik een paar keer over de kikkers in onze tuin geschreven.

Weken lang hadden we dikkopjes in de vijver maar ineens waren ze er niet meer, ze hadden natuurlijk pootjes gekregen en vanaf dat moment gaan ze het water uit om nog maar zo nu en dan een duik in het water te nemen. Ik heb ze niet op gezocht omdat ik ze niet wilde storen. Maar nu komen we ze overal in de tuin tegen, in het gras, tussen de planten, bij de regentonnen en zo nu en dan huppeld er ééntje naar de vijver om een duik te nemen. Hun schuilplekjes hebben ze gevonden in de oude muurtjes die om de borders staan. Veel groter dan een 1 á 1,5 cm zijn de kikkertjes nog niet, en toch zijn het verder helemaal echte kikkers.

Springen en klauteren kunnen ze uitstekend.

250 Borduursteken voor beginnelingen of ervaren breisters

Hoe is het mogelijk dat ze zo slordig omgaan met de tekst op een boek, zou de tekstschrijver zo in de war zijn geweest of hebben ze deze tekst gekopiëerd van een breiboek?

Maar ik vind het wel grappig en toepasselijk, ik wil me door dit boek laten inspireren om op breiwerk te gaan borduren.

Dit zou het begin worden voor een plaid. Ik had netjes wat proeflapjes gehaakt van verschillende randjes uit dit boek. Maar toch vond ik na een paar toeren dat het patroontje een beetje trok, de golfjes waren te puntig. Het overkomt me wel vaker dat het uiteindelijke haak- of breiwerk anders uitvalt dan het proeflapje.

Ik ben opnieuw begonnen met een iets andere steek en nu valt het golfpatroontje wel mooi. Het idee is om een paid te maken voor bij de kussentjes die hieronder op de foto staan.

Het zijn de kussentjes die ik gemaakt heb van deze vierkantjes en dit hoesje. De patroontjes van de vierkantjes kun je bij de Patronen vinden.

Deze kleurtjes zijn zo vrolijk, ik ben er een beetje verslaafd aan geraakt! Voorlopig ga ik dus gewoon door met haken.

We hadden een week vakantie en omdat we een beetje genoeg hadden van het wisselvallige en koude weer in Nederland hebben we opa en oma opgezocht in Italië. 

Ik ben er al zo vaak geweest en elke keer is het weer zo fijn om daar te zijn. De palmbomen, de zon die daar toch veel krachtiger is dan thuis, de zee en het strand maar ook de taal en het lekkere eten. Het is er zo lekker simpel in het kleine oude stadje, je kunt er heerlijk door de smalle straatjes dolen, de kleine marktjes, de mensen, en ach…. ik voel me er gewoon thuis en blijf dromen van een huisje daar, ooit….(misschien als we de loterij winnen?). 

De vakantie was het heel relaxed, weing doen, uitgebreid samen eten en wandelen langs het strand. We hebben redelijk weer gehad, maar ook daar was het voor de tijd van het jaar veel te koud (maar toch altijd nog een stuk warmer en droger dan thuis).

 Op één van die wandelingen begon de bijna altijd rustige kabbelende Middelandse  zee echte golven te vertonen. En in heel korte tijd werd de zee woest, heel erg woest. Alsof hij boos was en maar bleef grommen. Prachtig die golven, zo mooi om naar te kijken.

 De golfbrekers, waar waar altijd vissers zitten en kinderen krabbetjes (en nog veel meer) vangen, verdwenen onder de golven. Zoveel water en zoveel kracht, en dat terwijl de zee daar hoogstens een meter diep is.

De hoge betonwand om de nieuwe jachthaven was als speelgoed voor de zee.

En met het uur werd de zee wilder, het bleek de zwaarste storm op zee te zijn sinds 50 jaar en dat terwijl het op land windstil was.

Het was allang niet meer leuk, en wat was het prettig toen de zee toch iets rustiger werd met het invallen van de avond.

De volgende dag is de schade pas echt duidelijk, van het strand is niet veel meer over, de golfbrekers zijn uit elkaar geslagen.

Maar ook de vissers, die daar nog altijd met kleine bootjes de zee op gaan hebben veel schade.Ze hebben hebben met man en macht en veel risico toch nog heel wat boten in veiligheid kunnen brengen,

maar ze konden niet voorkomen dat enkele boten zonken of zwaar beschadigd werden. Echt heel sneu als je als visser je boterham verdiend.

Hoe tegenstijdig kan het zijn, een paar kilometer verderop in Monaco wordt hard gewerkt om alles tot in de puntjes te verzorgen voor het evenement van het jaar, de grand prix.

Er worden kilometers tribunes geplaats met tonnen staal.

Dit is de onderkant van een tribune.

Toch wel heel grappig! In de haven liggen zulke mooie en vooal erg dure boten maar de schoenen moeten op de kade blijven liggen.

Een mooie stad en zo schoon, heel wat anders dan onze hoofdstad!

Het mooie vind ik toch wel dat die nieuwe gebouwen in de oude, zo karakteristieke stijl worden gebouwd, met allerlei tirelanteintjes. Waar zie je dat tegenwoordig nog?

Het is er zo vol gebouwd en toch vinden ze steeds nog weer een plekje om weer een groot hotel of appartementencomplex neer te zetten.

Bij thuiskomst zag ik dat twee hele creatieve vriendinnen met een weblog zijn begonnen, Greetje de Breiaardier en Rachel Fiberrachel.

Wat was het heerlijk weer afgelopen weekend!

Het voorjaar heeft ons al vele mooie dagen gebracht en het einde lijkt nog lang niet inzicht volgens de weerman van de Telegraaf. 

Ineens bloeien onze fruitbomen dit jaar bijna tegelijk en dat is toch wel heel erg mooi om te zien. Op de foto hierboven zie je de kersenboom, op de foto hieronder de malusboom (deze geeft kleine sierappeltjes).

En de pruimenboom heeft er heel veel zin in, wat een bloesem! Dit wordt vast het eerste jaar dat we meer dan een paar pruimen kunnen oogsten. 

En ook vliegt er weer van alles door de lucht. Vliegen in allerlei soorten en maten, wespen, bijen, hommels en muggen en nog veel meer, maar ook vlinders en deze poseerde even voor de foto.

En kijk! We hebben hele kleine kikkervisjes. Je moet goed kijken hoor, maar al die donkerbruine stipjes en streepjes zijn visjes en dat zijn er heel veel! En dat is maar goed ook, want we hebben de afgelopen weken maar drie kikkers gezien. En helaas hebben de katten van de buren ook ondekt dat het heel erg leuk is om kikkers te vangen.

Met dit mooie weer blijft er toch echt veel minder tijd over om te handwerken, maar ik doe toch nog wel van alles wat.

Zo is deze hele dungesponnen wol van het spinnenwiel gekomen. Het is echt heel dun, omgerekend is het 560 meter per 100 gram, twee-draads getwijnt. Nu ik zo dun kan spinnen is het tijd voor het spinnen van de sokkenwol.

De kleuren zijn precies zo geworden als ik voor ogen had, en op het laatst vlogen de meter op het spinnewiel. Want als het dan al  bijna af is wordt ik toch wel heel nieuwschierig naar het resultaat. Tijdens het twijnen van de draden zie je het al wel een beetje hoe het gaat worden, hoe de kleuren verlopen, maar het mooiste moment is toch wanneer er een streng van gemaakt is.

Mooie wol maar  toch te dik voor sokken, het is maar 266 meter geworden met 100 gram, voor sokken moet het dus echt nog een beetje dunner, maar verder is het helemaal geworden zoals het bedoeld was. En, het is echt helemaal in ballans. 

Het tasje dat ik laatst bij een breivriendin had gezien is helemaal super geschikt voor deze wol. Op ravelry vond ik een soortgelijk (dit) patroontje. De maten heb ik een beetje aangepast aan aan de meters wol. Ik vind hem nu al leuk!

Nieuwe sokkenwol is alweer geverfd, zo snel er een uurtje tijd over is begin ik met spinnen. En nu ga ik het proberen precies dun genoeg te spinnen voor echte sokkenwol. 

 En er kwamen ook nog een paar strengen sokkenwol uit de verfpan.

Herinneren jullie je nog de mand met alpaca die ik heb geverfd?  En het spinnen van de wol? Het is alweer een tijdje geleden, en er kwamen veel andere projekten tussendoor, maar deze wol bleef al die tijd in mijn gedachten. En vooral ook de vraag of het met breien zo zou worden als ik met het verven en spinnen in mijn hoofd had? 

Onder het eindeloze wassen van de wol kwam het idee om er iets in entrelac van te breien. Tijdens het spinnen heb ik geprobeerd hier rekening mee te houden door niet te snel van kleur te veranderen. 

En hoe kan het! Het had niet mooier gekund, de kleurverdeling is zo mooi. Perfekt gewoon, elke rij blokken heeft een andere kleur.

Ik had gehoopt dat het breiwerk groot genoeg zou worden voor een poncho, helaas is het daarvoor te kort geworden. Maar er zijn zo veel mogelijkheden bedacht, vooral ook door mijn breivriendinnen,  wat het allemaal zou kunnen worden: een kussentje, een vestje, Matthijs wilde wel een dekbed (zo lekker zacht en warm), Charlotte bedacht dat het met één knoop toch een soort omslagdoek zou worden of een dekentje voor in Layka’s mand. Maar wat het nu gaat worden, ik heb geen idee op dit moment.  Het wordt vast vanzelf duidelijk en het ging me in de eerste plaats ook gewoon om het maken en het hele proces wat er aan vooraf ging.

De conclusie is dat het heel erg leuk was om een vieze vacht te veranderen in iets moois, maar in het vervolg werk ik liever met schone, gekaarde witte wol.

Alleen net op het laatst……. 1,5 meter draad te kort! Wat een pech, maar ik had het natuurlijk wel een beetje aan zien komen. Twee hele rijen uithalen vond ik zonde, helemaal omdat ik wist dat ik nog een klein beetje lichtblauwe merino had liggen. De kleuren zijn niet helemaal het zelfde, maar met al die verschilldende tinten maakt dat helemaal niet uit. En de wol voelt natuurlijk anders aan, maar dat neem ik voor lief. 

Het is dat ik weet welk driehoekje het is, maar anderen zien het helemaal niet (heb het natuurlijk wel even iemand laten zien en voelen die het niet wist en die merkte het niet op).

De uitleg van het entrelac breien vond ik in dit boek.

Eerder vertelde ik al over de kikkers die uit hun winterslaap ontwaakten, maar daarna was het erg stil rondom de kikkers. Niet alleen hier op de weblog maar ook in de vijver, we hebben weinig kikkers gezien. Maar gisterochtend zag Matthijs als eerste een enorme ‘berg’ kikkekrdril. Wordt vervolgt….

Ik laat weinig spinsel zien de laatste tijd maar toch spin ik regelmatig. Soms zomaar iets om te oefenen, maar er zijn toch al een paar art-yarns (zoals ik het laatst heb geleerd op de workshop) van mijn spinnenwiel gekomen, maar perfekt is het nog lange niet. Om de juistebalans te vinden blijf ik  moeilijk vinden.

Op de foto hieronder zie je sokkenspinwol die ik afgelopen week heb geverfd. Het is hetzelfde mengel waar Annita deze sokken van heeft gemaakt. Vanavond heb ik een beginnetje gemaakt met spinnen, maar het is nog even zoeken naar de juiste dikte van de draad. Ik wil het graag twee-draads twijnen, de wol moet uiteindelijk niet te dun worden, maar ook weer niet te dik. Ik ben heel erg benieuwd hoe dit gaat worden. 

Nu het entrelac breiwerk af is ga ik verder met het haken van een vestje. Hier liet ik er al een klein stukje van zien. Het is gemaakt met wat ‘oude’ restjes die ik over had van dit vest en wat ‘nieuwe’ restjes die ik kado heb gekregen. Ik gebruik geen patroon, herhaal het streeppatroon steeds, en maak er een raglan in.

En ik heb geen idee of die raglan goed gaat worden, er ging geen berekening of zo aan vooraf, ik zie het wel. Eerst een stukje verder haken en dan kan ik het passen.   

Als het niet mooi wordt haal ik het uit en maak ik een nieuw plan. Vrolijk is het in ieder geval wel!

Vrolijke paasdagen!

Een heel simpel bloemetje maar door de zeskant en de dubbele blaadjes wordt de vorm heel leuk.

Ik wilde graag een zeshoekige vorm met een bloemetje, en deze vorm was de meest simpele die ik kon bedenken.

Dit lapje is zo maar een probeersel, maar ik wil er een driehoekige sjaal of poncho van te maken in allemaal verschilldende groen tinten, met misschien een beetje blauw erbij. 

Kijk, kijk!

Dit is wat ik vanmogen zag, een stoere kikkerman.

Al twee kikkers die wakker zijn geworden uit de winterslaap. En ja, ik heb het gezien, het zijn ook nog een mannetje en een vrouwtje, als het zo zwoel blijft hebben we eerdaags kikkerdril. 

Ik ben zo blij dat het met de kikkers goed gaat komen. Het is altijd zo gezellig in de tuin, ze zitten altijd overal in, op en onder en ze kwaken altijd zo gezellig.

In het midden van de foto zie je de twee primende oogjes van het kikkervrouwtje.

Kraaltjes, kant, zijde en mohair zijn de ingrediënten van het projekt waar ik de laatste week veel aan heb gewerkt. Het einde komt in zicht en het wordt steeds mooier. Ik kan niet meer stoppen met breien tot het af is. 

Deze aap, hij is het vriendje van Appie, nemen we vanmiddag voor je mee. Gelukkig maar dat ik de foto’s al eerder deze week had gemaakt, want vandaag is het maar een grauwe dag. Ondanks dat de sneeuw in de tuin nog steeds niet overal is weggedooid bloeien de bolletjes volop. Wonderlijk toch, dat die toch gaan groeien en bloeien ook al zit de vorst in de grond.

Dit is het aapje waar ik mee aan het breien was. Ik heb het gemaakt van mijn zelf gesponnen wol, van de donkere wol had ik ruim voldoende maar de lichtblauwe wol is helemaal op gegaan.

Het bloemen granny-squares kussenhoesje is af en ik ga het op de hand wassen met warm water zonder zeep. Ik hoop dan, dat als het later een keer gewassen moeten worden niet alsnog krimpt maar dat de beschermlaag van de katoen wel intakt blijft. En daarna is het even meten of er nog een randje langs moet of dat de maat zo goed is.

Op opa’s verjaardag zit er altijd, zolang als wij hier wonen (en dat is al weer heel wat jaren) kikkerdril in de vijver. En  dan niet een klein beetje, maar echt van die grote bergen kikkerdril. Maar helaas, dit jaar niet, sterker nog er ligt nog een dikke laag ijs op de vijver. Wij hopen met zijn allen dat er nog kikkerdril komt, want we zijn bang dat er nog meer kikkers dan vorig jaar het overwinteren niet hebben overleefd. Misschien wel allemaal omdat deze winter nog veel strenger was. 

De shop is al helemaal in voorjaarsstemming, neem maar eens een kijkje. 

Zo fijn, het voorjaar begint nu echt te komen. Het wordt steeds lichter buiten, de kracht van de zon neemt toe, de dagen lengen en in het zonnetje en uit de wind of achter het glas is het vaak al best lekker. 

We hebben verspreid door de tuin heel wat sneeuwklokjes staan en het is zo hoopgevend dat die nu bloeien. Ze zeggen, het voorjaar komt eraan, en als je goed kijkt zie je het begin van de lente overal, de vogels zingen en kwetteren weer, de vroege bloeiers staan in bloei, de lucht wordt weer blauwer, de kinderen zijn drukker en willen weer buiten spelen en Layka gedraagt zich helemaal uitgelaten als we gaan wandelen en wil met alle honden spelen.

Echt …..  het is echt voorjaar en wat hebben we daar lang op moeten wachten! Alleen de temperatuur mag wel wat omhoog, want gisteren en ook vanmorgen lag er gewoon weer een laagje sneeuw. 

Heerlijk dat het voorjaar wordt, maar met die weersverandering worden er wel heel veel mensen ziek, en ook ik ben dit keer niet overgeslagen. ‘k Voel me belabberd en spinnen lukt al een paar dagen niet, een eenvoudig breiwerkje binnen handbereik en dan lekker op de bank met Layka als kacheltje. En ze vind het helemaal niet erg zo lekker bij haar vrouwtje op de bank, dat zou ze altijd wel willen. En ze heeft zo veel hondeplekjes helemaal voor  haar alleen, maar de bank is toch veel lekkerder….

Door de jaren heen hebben we meestal twee honden gehad, honden die als pup kwamen, maar ook honden zoals Daisy die al wat ouder waren als ze bij ons kwamen wonen en hun eigen mand meenamen. En die manden zijn er bijna allemaal nog: op de hondesofa slaapt Layka ‘s nachts, op het kussen voor de verwarming slaapt ze ‘s morgens lekker tegen de verwarming aan, in het gehaakte mandje slaapt ze als we achter de computer aan het werk zijn. De grote mand staat in de bijkeuken (en daar is het heerlijk toeven in het voor- en najaar want het dak is van glas) en bij mooi weer buiten. En het kussen van Daisy ligt in mijn werkhok. Maar toch….. het liefst ligt ze bij ons op de bank.

Als het dan buiten nog geen voorjaar wil worden dan maak ik het binnen maar voorjaar, en met al die bloembolletjes die je overal kunt kopen is dat helemaal niet zo moeilijk. Maar vervelend is het wel, de sneeuw is dan wel weg maar met deze regen wil het voorjaarsgevoel ook nog niet komen.

Het positieve eraan is dat het echt weer is om met wol in de weer te zijn. En dat komt goed uit want zaterdag ga ik naar een spinworkshop van haar en daar ben ik voorbereidingen voor aan het treffen.  Wol uitzoeken en verven, spoelen leeg maken, toch nog even een nieuw wolletje spinnen om nog iets uit te proberen, en nog wat  spoelen spinnen die we zeg maar als huiswerk mee moeten nemen. Ik heb er veel zin in en ben heel benieuwd wat we allemaal zullen gaan leren. Maar leuk en leerzaam gaat het vast worden, ik heb al wat spinsels gezien die we gaan leren maken en dat zag er  erg mooi uit.

Deze merino lontwol heeft in de lengte geverfde strepen. Ik heb deze niet zelf geverfd want zo strak krijg je het nooit met hand geverfd.

Om het kleurenverloop zo mooi mogelijk te laten verlopen heb ik de lontwol in de lengte in repen gescheurd en van die repen heb ik steeds een stukje gesponnen, in de hoop dat de kleurverdeling in balans is. 

Ik heb één draad gesponnen van de lontwol en deze heb ik navayo getwijnd. Dit is een driedraads twijning die je met maar één draad maakt (doormiddel van een lus). Ik had het al een keertje eerder gedaan maar toen was het niet zo mooi geworden. Nu heb ik op You Tube wat filmpjes hierover bekenen en dat maakt het een stuk makkelijker en nu lukte het wel.

Van de wol ben ik een aapje aan het breien. Het is een kadootje voor een jarige, maar meer zeg ik niet want de jarige leest ook mee!

Veel van jullie zullen aapje wel herkennen, het is een patroon van mijn vriendin Annita, ze is bezig om het patroon op papier te zetten en ik mocht vast proefbreien.

De groene aap heb ik ook gebreid van merinowol die ik zelf heb geverfd. Hij heet nu Appie en woont bij Matthijs en het zijn de dikste vrienden geworden. Ze zijn echt onafscheidelijk, waar Matthijs is is Appie ook, en als hij gaat logeren wordt Appie als eerste ingepakt.

Bij Magic-Colours is de zomer al begonnen. Zo ziet het er tenminste wel uit, de hele website straalt van al die vrolijke kleuren. En om te vieren dat de website vernieuwd is krijgen jullie op alle handgeverfde wolletjes tot het eind van de maand 20% korting, zolang de voorraad strekt.

Arjan heeft er een paar warme sokken bij. Tja één paar warme sokken is met dit weer niet veel, en daarom vroeg hij me al weer een paar weken geleden of ik nog een paar sokken voor hem wilde breien. Natuurlijk legde ik de sokken die ik aan het breien was aan de kant en zette een sok voor hem op. Deze wol had hij een hele tijd geleden al uitgezocht, maar omdat hij toen toch geen gebreide sokken meer wilde hebben lag het nog bij de voorraad.

Ik heb de eerste sok voor een groot gedeelte op de SnB avonden gebreid, maar omdat de tijd nu toch wel begon te dringen (hij wil ze natuurlijk ook nog aan deze winter en ik hoop nog steeds dat die heel erg snel voorbij is) heb ik vorige week de tweede sok erbij gebreid. Nu kan ik zijn sokken rustig wassen en hoeven ze niet meer op de verwarming te drogen en dat is toch wel makkelijker.

Ook voor de vogels duurt de winter erg lang. Nu voeren wij de vogels altijd in de winter, maar de laatste weken zien we steeds meer vogels in onze tuin, worden ze niet meer zoveel gevoerd hier in de buurt? Er zijn hier altijd veel vogels omdat we naast een groot park wonen en in de koude maanden strooi ik altijd stukjes brood en koekjes, met wat stukjes fruit en vogelzaad en in de struiken hangen altijd vetbollen en dat weten ze heel goed. Opvallend deze winter is een hele grote zwerm kramsvogels (80 waren het er zeker wel), ze hebben alle bessen en miniappeltjes in de hele omgeving opgegeten. Het grootste gedeelte van de groep is verder getrokken maar een stuk of wat scharrelt hier de hele dag rond en ze zijn nog kieskeurig in wat ze willen eten ook! 

Nog voordat het helemaal licht is ‘s morgens (zeg maar als je net een hand voor ogen kunt zien) zitten de eerste vogels al op het gras te wachten op wat eten. Mijn ontbijt moet dan maar even wachten, want als het buiten weer -10 graden Celsius is hebben ze harder een ontbijtje nodig dan ik.

De kokmeeuwen hebben ook ontdekt dat er hier veel lekkers te halen valt, dat vind ik helemaal niet erg maar na een paar dagen poepten ze hier echt alles onder. Ze zijn nu dus niet meer welkom en daarom hebben we lijnen gespannen boven de tuin, meeuwen hebben toch wel een beetje ruimte nodig om te landen en die lijnen schrikt ze genoeg af. Alhoewel…. er is één meeuw, een kleintje, die toch tussen de lijnen door durft te landen en die heeft gewoon geluk.

Het overkomt natuurlijk iedereen. Zitten er heel veel vogels in de tuin en je wilt er een foto maken, vliegen ze net allemaal de struiken in en maar kijken hoe ik een foto maak, en terug komen homaar! En als Layka dan ook nog stiekem de tuin in glipt (om het vogelvoer op te eten) komen ze natuurlijk ook niet zo één, twee, drie terug.

Wat was het weer mooi zondag,  het voorjaar hing echt in de lucht. Overal hoorde je de vogels, en in het zonnetje (met een dikke jas aan) was het heerlijk toeven. Een hele mooie dag om foto’s te maken met maar één klein probleempje, de nieuwe voorjaarstrui die ik graag op de foto wilde hebben was nog niet helemaal af. Zaterdagavond kon ik echt niet stoppen met breien voordat beide mouwen afgebreid en geblokt waren. Natuurlijk met de hoop dat ze de volgende ochtend weer droog zouden zijn. Het leek helemaal goed te komen.

Na het zondagochtend ontbijt was het echt even hard doorwerken, de mouwen moesten nog aan elkaar en in de trui gezet worden en alle draadjes moesten worden weggewerkt. Het was zulk mooi weer, de fotograaf en Layka stonden al te popelen om te gaan wandelen en foto’s te maken.

Hoe vaak is het de laatste tijd nou gebeurt dat het in het weekend zulk mooi weer is? En door-de-week lukt het echt niet om bij daglicht foto’s te maken. Maar er is hoop, hoe lang zou het zijn, een week of 6 á 7 tot de zomertijd? Heerlijk, dan is het ‘s avonds weer langer licht en ik hoop dan ook echt op mooi voorjaarsweer, even buiten in het zonnetje kunnen zitten met een handwerkje of zonder jas naar buiten kunnen. Met deze kou, sneeuw en ijs ben ik nu toch echt wel helemaal klaar.  Maar …..  een rondje door de tuin geeft hoop en laat zien dat het voorjaar er aan komt. 

sneeuwklokjes

narsissen

Maar tot die tijd zal ik het met mijn voorjaarstrui moeten doen, hij is lekker fleurig en kleurig maar ook lekker warm. Hij is gemaakt van de paarse en grijze mohair die ik  hier  al liet zien (even naar beneden scrollen) en deze  lamswol. Ik had echt zin om met de grijze (2 bollen) en paarse (4 bollen) mohair breien. Het begon met het zoeken van een lace patroontje dat me aan stond en waar het garen goed in uit komt, niet te breed, maar zeker ook niet te smal.

Ik heb al zoveel truien en vesten gemaakt dat ik hier geen patroon voor heb gebruikt. Ik ben met het voorpand begonnen en heb het model op gevoel gebreid, geen idee hebbend hoeveel wol ik nodig zou hebben of het korte of lange mouwen zouden gaan worden, of misschien wel helemaal geen mouwen. Het enige dat ik had gedaan was een proeflapje breien van het lace gedeelte. Het patroon is echt al breiende ontstaan.

Zo gaande weg het voorpand ontstond het idee om het achterpand gestreept te maken, dat leek me wel vrolijk.

Voor de mouw- en de halsboorden had ik eerst andere wol in gedachten, maar dat bleek geen goede kombinatie met de mohair en iets dat wel geschikt was had ik niet. Het volgende plan was om een lap te breien en die te verven, maar helaas was de wol niet op voorraad in de wolwinkel hier in de stad, ik heb de wol besteld maar dat wachten duude me te toch te lang (na 3 dagen was het er al!). En pas toen kwam HET idee om ongeverfde spinwol te gebruiken, daarvan heb ik genoeg in huis! De potten en de pannen snel klaar gezet en een paar uur later had ik de mooiste kleuren wol geverfd.

Maar ja, zou het mooi (genoeg) worden om te gebruiken voor de trui? Ik heb steeds een dot kleur gepakt en gesponnen, niet in een bepaalde volgorde, gewoon de kleur waar ik zin in had.

Het spinnen neemt natuurlijk wel wat tijd in beslag maar de motivatie was zo groot dat ik al snel het idee had dat ik misschien al wel genoeg meters wol had gesponnen. Bij het twijnen werd ik al helemaal vrolijk, al die kleuren!  Uiteindelijk had ik 109 gram en 364 meter, niet gek toch! 

Tijdens het breien werd het nog leuker en bij elke pen werd ik vrolijker, het werd steeds mooier en de kleuren passen zo goed bij elkaar. Het is zo bijzonder om met mijn eigen gesponnen draad te breien.

Het was zo fijn om geen patroon te volgen en me er niet aan te ergeren dat ontwerpers soms aan de meest simpele dingen niet denken. Dit was alleen maar plezier en oooh…..ik heb er weer zoveel leuke ideeën bij gekregen…. zoveel dat ik nu even geen tijd meer heb om achter de computer te zitten …..  ik moet nodig weer een stukje haken en breien.

Wol:  Chanteleine van Emotions

Patroon: mijn eigen

Gewicht: 246 gram (73 gram lamswol en 173 gram mohair)

Naalden: 2,25 – 2,5 – 3 – 3,25 - 3,75 – 4