Deze sokken wilde ik graag breien, ik was zo benieuwd hoe ze zouden worden. Ik heb de wol zo geverfd dat de boord van de ene sok en de teen van de andere sok dezelde kleur hebben. En dat is net gelukt, bij de teen ging de kleur groen over in het rose-paarse. Ze zijn op 2 mm naaldjes gebreid en daardoor is de struktuur lekker dicht geworden. En niet alleen het verven was een experiment, maar ook de wol, het is 80% merino met 20% linnen.

De draad is niet heel vast getwijnt (zodat het linnen soepel en zacht blijft), het breien is daardoor iets lastiger omdat je moet opletten dat je niet door de draad steekt. Dit is zulke mooie wol, het zijn echt mijn lievelings sokken geworden, wassen en dan snel weer aan. 

De breipiet had het zo druk met breien, want ja, gebreide spullen zijn  heel hip tegenwoordig, dat hij mij om hulp heeft gevraagd. De opdracht was kindersokjes voor een vrolijke 4 jarige grote meid in warme tinten.

En natuurlijk heb ik breipiet geholpen en snel deze sokjes gebreid, want ze moesten naturlijk wel optijd klaar zijn. Met roze boorden en tenen zijn het echt stoere meidensokken geworden. Ik hoop dat piet ze ook  mooi vind!

Wol verven heeft voor mij iets magisch, elke keer weer. Kleuren ‘vervormen’ altijd onderling en juist dat kleurenspel, als kleuren in elkaar overlopen en met elkaar mengen, vind ik zo interessant. De ene keer geef ik de kleuren de vrije hand, de andere houd ik zelf de kontrole over het kleurenspel. 

Vorige week heb ik weer veel geverfd omdat me werd gevraagd of ik wol wilde verven op bestelling. Meestal verf ik dan wat meer strengen zodat er keus is en ze de mooiste strengen kan kiezen.

2e, 3e en 4e van links zijn verkocht

Deze keer bleven er 4 strengen sokkenwol ’over’, ze zijn prachtig  en alle strengen zijn onderling met elkaar te combineren. Het liefst zou ik ze allemaal zelf opbreien, maar ik ben al met zoveel bezig en voordat ik wel zover ben heb ik alweer nieuwe wol geverfd, en daarom mogen deze strengen  in de verkoop. Heb je interesse, stuur me dan een mailtje.  Wol verven is wat ik het allerliefst doe, maar omdat ik veel meer wol verf dan ik ooit op zou kunnen breien heb ik een pagina met  wolletjes op mijn weblog.

De tas is gevild en gevoerd, er zit een rits in en hij is zelfs al in gebruik genomen. Hij was onwijs groot, maar in de wasmachine is hij erg gekrompen (>50%), waardoor hij lekker stevig is geworden, maar wel wat kleiner dan ik had gehoopd, gelukkig zijn de kleuren heel sprankelend gebleven. Ik vroeg me voor de tijd af hoe het vilten zou gaan met breiwerk dat in verschillende richtingen aan elkaar is genaaid, en zoals je op de foto heel mooi kunt zien gaat dat prima. 

Om de vorm te behouden tijdens het gebruik van de tas heb ik hem gevoerd met een katoentje uit mijn moeders voorraad. De rits heb ik er als laatste met de hand in gezet, boven de voering zodat je die niet ziet als de rits dicht zit. Om het geheel mooi af te werken ga ik nog een bandje (plakken?) over de naad tussen de voering en de rits (maar dat bandje moet eerst nog gekocht worden en met dit weer zal ik moeten wachten tot het weekend). Als de tas helemaal af is zal ik ook van de binnenkant een foto laten zien.

Mijn lieve kerel heeft deze weblog voor me gemaakt omdat hij het zo leuk vind om er zelf één bouwen, en ik vind het helemaal super!

Dit vestje heb ik een beetje gepimt, niet omdat het niet leuk was maar omdat het een beetje aan de korte kant was (geworden). Het begon allemaal met het breien van deze bloemetjes, nu ben ik gek op bloemen, zowel echte als zelfgemaakte, en deze stonden toch wel erg leuk op het vestje (en daarvoor had ik ze helemaal niet gemaakt). En ze brachten me op het idee het vest te verlengen.

Dat kan natuurlijk op vele manieren, de eerste gedachte was om de biezen van de sluiting los te halen en er aan de onderkant een stuk aan te breien en dan nieuwe biezen te maken voor de sluiting.  Maar één blik in de bak met restjes vertelde me dat dat niet zo handig zou zijn omdat de kleur geel helemaal op was en ik was ook niet zo heel erg enthousiast om de boorden los te peuteren en opnieuw te breien.  

Maar opeens was daar de gedachte aan dit vest, het heeft een losse rand die er later onderaan is gezet, een ideale oplossing om een vest te verlengen.

Dat leek me een veel beter idee, en zoals jullie vast wel weten houd ik wel van randjes en tierelantijntjes. Na wat speurwerk in mijn boeken had ik twee mooie randen gevonden en wat bleek….. het waren precies dezelfde randen! Het breien koste de nodige tijd, maar toen had ik wel de smaak te pakken.

De rand heb ik vastgezet aan de bovenkant van de boord (aan de binnenkant). Zo valt de boord over de rand en zie je niet dat hij is vastgezet. 

Het garen was nog lang niet op en een randje aan de mouwen past er wel goed bij. Het zelfde randje was geen optie omdat de mouwen dan te lang zouden worden. Deze rand maakt dat de mouw net iets langer wordt en mooi over de hand valt.

In de hals heb ik een tweede  randje  gebreid in oranje. Ik heb de steken opgenomen van het randje dat was onstaan door het opnemen van het gele randje en daardoor is ook de binnenkant mooi glad en strak afgewerkt.

Voor wie goed naar de foto’s heeft gekeken zal hebben gezien dat niet ik het vestje draag maar mijn dochter Charlotte. Het kwam even zo uit (met dit weer moet je foto’s maken als het kan en kun je niet wachten op de fotograaf). Eerst natuurlijk protesteren (want daar ben je puber voor)  maar na de foto’s wilde ze het vest wel graag aanhouden! Ze is de laatste maanden echt groot geworden, maar dat mijn kleren haar ook zo ongeveer passen verbaasde me toch, ik moet oppassen

Een mand vol met alpaca, het is gewassen in regenwater en daarna geverfd, en zo zacht! Ik heb alle wol gekaard en de helft is gesponnen, de andere helft staat spin klaar. Ik heb de alpaca wat dikker gesponnen, maar of het wordt zoals ik heb bedoeld? Ik weet het niet, ik heb te weinig ervaring om dat nu al te zien.
Het plan is om twee bijna identieke draden te spinnen en deze samen te twijnen zodat er mooie kleurverlopen komen met effen delen er tussen.
Nog even afwachten …..(weet niet precies hoe lang dat gaat duren want ik ben een beetje afgeleid door andere mooie wolletjes en ideeën).

Door deze tas onder andere, nu nog zo breed als de salontafel, maar hoe ziet hij er na het wassen uit? En krimpt het evenveel in de lengte als in de breedte? En hoe zal ik de band vast maken?

En deze bloempjes, ze zijn gemaakt van restjes garen van dit vest dat ook weer gemaakt is van restjes. Ze passen er goed bij en brachten me op het idee het vest te veranderen (ja, dat kan heel goed als je nog veel restjes hebt).
Het vest is een beetje te kort geworden, waarschijnlijk is het gekrompen in de was. Ik heb het graag aan, het is lekker warm en het kan zo in de wasmachine (…of toch niet?), dus al met al zeker de moeite waard het helemaal naar mijn zin te maken.

Van het donkerblauwe garen (dat ook in een bloempje zit) brei ik een kantrand die later aan de onderkant van het vestje vastmaak wordt, hoe dat precies moet weet ik nog niet maar ik ga er van uit dat als ik zo ver ben ‘het plan’ vanzelf komt.
Het breien is een hele klus, want er moet goed opgelet en geteld worden anders komt het niet goed, dus probeer ik elk rustig moment een patroontje te breien.
Foto’s van de rand heb ik nog niet omdat het vandaag te somber is om het donkerblauw mooi op de foto te krijgen. Als de rand af is en de wol nog niet op dan maak ik een leuk randje langs de mouwen of de hals.
Heerlijk vind ik het om zo (in stappen) een heel mooi vest te maken naar mijn eigen ideeën.

En als dit allemaal af is ga ik spinnen.

Lieve mensen, dank jullie wel voor de vele reacties, emails, kaartjes, bezoekjes en telefoontjes, het heeft ons goed gedaan dat iedereen zo met ons meeleeft. We missen Daisy heel erg, de leegte die ze achter laat is zo groot.
De tijd die we met haar hebben gehad was kort, maar zo intens en fijn.

Deze strengen heb ik vorige week geverfd toen Daisy zo ziek was en ik thuis mijn draai echt niet kon vinden. Het verven hielp me op dat moment om mijn aandacht even op iets anders te richten.
Op de foto is de bovenste streng de merinowol en de onderste het bourette zijden kantgaren. Op de ondergrond de laatste oogst van dit jaar.

Maar ja, nu wil ik er natuurlijk heel graag iets van maken als een soort aandenken aan Daisy. De keuze tussen de zijde en de wol was niet moeilijk, het werd de zijde, en ook het patroon was snel gevonden.
Ik heb de zijden draad (20/1) samen gebreid met een dun mohair draadje omdat het me anders te teer word om te dragen. En dan draag ik het dus niet en dat zou ik jammer vinden, want het is wel de bedoeling dat het een gebruikvoorwerp wordt.

Het mohairdraadje liet zich heel mooi verven in een roze kleur en samen met het zijden draadje is het precies dik genoeg, maar ook nog dun genoeg voor kantbreiwerk.