Dit is de shawl waar ik al vorige keer over schreef. Het is bijna jammer dat ze nu af is, het was zo plezierig om er aan te werken.

De kleuren die zo mooi in elkaar overlopen en de nupps die het breiwerk diepte geven. De laatste weken heb ik dan ook bijna niet aan andere projekten gebreid. En steeds dacht ik dat ze bijna af was, maar elke keer wilde ik haar toch nog weer iets langer en daar ik ruim genoeg wol had kon ik haar zo lang maken als ik wilde.

Het is de Triinu Scarf uit het boek Knitted Lace of Estonia, techniques, patterns and traditions van Nancy Bush. Een boek waar niet alleen patronen in staan, maar waarin ook  uitgebreid het ontstaan en de geschiedenis van de patronen wordt beschreven en achterin staan talloze patroonsteken waarmee je zelf een shawl of stola kunt samenstellen. 

De wol heb ik zelf geverfd en samengesteld, het bestaat uit een hele dunne zijden draad en een dunne mohair draad en daar kun je hier meer over lezen. Ze is gebreid op kantnaalden 3,75 mm.

Een paar kleine dingen heb ik maar aan het patroon veranderd, één daarvan is de breedte. Met vier patroonherhalingen naast elkaar vond ik de shawl net wat mooier dan met de drie die het patroon aangaf, ze werd dan net iets te smal naar mijn zin.

De rand heb ik niet volgens patroon met dubbele draad gebreid maar net als de shawl met een enkele draad, omdat het anders te dik zou worden voor de kraaltjes.

Ik had nog een half potje kraaltjes staan en de kleur leek er wel voor deze shawl gemaakt, ze passen er perfekt bij. Maar ik had mijn twijfels over het aantal kraaltjes, zou het nog genoeg zijn voor twee randen? En daarom ben ik voorzichtig geweest met toepassen. Maar dat was echt helemaal niet nodig, ik heb 260 kraaltjes gebruikt en dat is  maar 1/3 van het aantal wat er nog in het potje zat. 

Ik heb ze met een hele dunne (0,5 mm) haaknaald om de steek geschoven, net zoals ik dat eerder ook al eens deed.

De afmeting is lekker ruim geworden met 38 x 192 cm en het gewicht is maar 118 gram. Lang genoeg om hem lekker dubbel om mijn hals te slaan als het echt koud is.

Eigenlijk vind ik de shawl nog even te mooi om te dragen en de ligt dan ook al sinds ze af is op de leuning van de sofa, gewoon mooi te zijn. En elke keer als ik er langs loop moet ik gewoon even kijken en vooral ook voelen (zijde zacht….). Maar één deze dagen ga ik haar dragen en zal het een echt gebruiksvoorwerp gaan worden, en ik heb zo’n voorgevoel dat ik het een favorite shawl gaat worden die ik veel ga dragen.

En wat is het prettig dat deze foto’s ‘s avonds gemaakt konden worden net voordat de schemer in viel. Het weer werkte mee en de zon scheen, en nu gaat vanacht ook nog de zomertijd in. Laat het mooie weer maar komen.

Een heel simpel bloemetje maar door de zeskant en de dubbele blaadjes wordt de vorm heel leuk.

Ik wilde graag een zeshoekige vorm met een bloemetje, en deze vorm was de meest simpele die ik kon bedenken.

Dit lapje is zo maar een probeersel, maar ik wil er een driehoekige sjaal of poncho van te maken in allemaal verschilldende groen tinten, met misschien een beetje blauw erbij. 

Kijk, kijk!

Dit is wat ik vanmogen zag, een stoere kikkerman.

Al twee kikkers die wakker zijn geworden uit de winterslaap. En ja, ik heb het gezien, het zijn ook nog een mannetje en een vrouwtje, als het zo zwoel blijft hebben we eerdaags kikkerdril. 

Ik ben zo blij dat het met de kikkers goed gaat komen. Het is altijd zo gezellig in de tuin, ze zitten altijd overal in, op en onder en ze kwaken altijd zo gezellig.

In het midden van de foto zie je de twee primende oogjes van het kikkervrouwtje.

Kraaltjes, kant, zijde en mohair zijn de ingrediënten van het projekt waar ik de laatste week veel aan heb gewerkt. Het einde komt in zicht en het wordt steeds mooier. Ik kan niet meer stoppen met breien tot het af is. 

Deze aap, hij is het vriendje van Appie, nemen we vanmiddag voor je mee. Gelukkig maar dat ik de foto’s al eerder deze week had gemaakt, want vandaag is het maar een grauwe dag. Ondanks dat de sneeuw in de tuin nog steeds niet overal is weggedooid bloeien de bolletjes volop. Wonderlijk toch, dat die toch gaan groeien en bloeien ook al zit de vorst in de grond.

Dit is het aapje waar ik mee aan het breien was. Ik heb het gemaakt van mijn zelf gesponnen wol, van de donkere wol had ik ruim voldoende maar de lichtblauwe wol is helemaal op gegaan.

Het bloemen granny-squares kussenhoesje is af en ik ga het op de hand wassen met warm water zonder zeep. Ik hoop dan, dat als het later een keer gewassen moeten worden niet alsnog krimpt maar dat de beschermlaag van de katoen wel intakt blijft. En daarna is het even meten of er nog een randje langs moet of dat de maat zo goed is.

Op opa’s verjaardag zit er altijd, zolang als wij hier wonen (en dat is al weer heel wat jaren) kikkerdril in de vijver. En  dan niet een klein beetje, maar echt van die grote bergen kikkerdril. Maar helaas, dit jaar niet, sterker nog er ligt nog een dikke laag ijs op de vijver. Wij hopen met zijn allen dat er nog kikkerdril komt, want we zijn bang dat er nog meer kikkers dan vorig jaar het overwinteren niet hebben overleefd. Misschien wel allemaal omdat deze winter nog veel strenger was. 

Dank jullie wel voor jullie beterschapswensen, het is zo vervelend om ziek te zijn, maar gelukkig is de griep weer het huis weer uit en heb ik niemand aangestoken (….dat komt natuurlijk omdat zij het allemaal al hadden gehad en mij toch op het laatst nog even hebben besmet!).

Ik heb de smaak van het haken helemaal te pakken en dan het liefst met heel veel kleurtjes. Haken vind ik een heerlijke bezigheid, misschien nog wel leuker dan breien, maar het heeft ook nadelen als je er truien of vesten van maakt en daarom komt het er toch niet zo vaak van. En dit soort haakwerk past ook niet zo bij onze inrichting (helemaal niet eigenlijk). Maar nu houd dat me niet meer tegen, ik maak gewoon dat wat ik leuk vind en dat voelt heel fijn! Dit, dit en dit  is wat ik eerder zoal heb gehaakt.

En helemaal zo als ik ben kan ik het niet bij één haakwerkje houden, nee, ik begin er gewoon een paar tegelijk want  ik heb zo veel ideeën waar ik wat mee wil doen. Zo heb ik avonden op de bank gezeten tussen allemaal wolletjes en heb me heerlijk laten gaan en van alles uitgeprobeerd. Zoals haken met katoen, vierkantjes met bloemen, een heel groot granny-square met zelf geverfde wol,  met dunne wol en met kleurige restjes. Oooh, het is als een virus, en geloof me, dit zijn nog maar een paar van de ideeën die in mijn hoofd rondspoken. Maar zo is het even genoeg, eerst moet er weer wat af anders raak ik een beetje de kluts kwijt, want er zijn ook nog een paar breiwerken in de maak.

Dit zijn de kleuren waar ik mee speel, en gister op de SnB-avond werd ik door haar verrast met een paar nieuwe kleuren Catania katoen, en die passen er zo mooi bij!

Van deze bloemenvierkantjes ga ik een kussenhoesje maken, alleen moet ik nog even bedenken hoe het hoesje moet gaan worden. Misschien vind ik een kant en klaar hoesje waar ik het haakwerk zo op kan naaien en anders moet ik op zoek naar een leuk stofje om zelf een hoesje te naaien.

Maar ik denk dat het verstandig is om het haakwerk eerst te wassen i.vm. krimp, maar zou ik dat nu in de wasmachine doen, of ‘op de hand’? Het is wel verleidelijk om het in de wasmachine te stoppen, maar blijft het dan wel zo mooi? Misschien toch maar beter om het even ‘op de hand’ te doen, maar dat is weer zo’n gedoe. Wat zouden jullie doen? 

De shop is al helemaal in voorjaarsstemming, neem maar eens een kijkje. 

Zo fijn, het voorjaar begint nu echt te komen. Het wordt steeds lichter buiten, de kracht van de zon neemt toe, de dagen lengen en in het zonnetje en uit de wind of achter het glas is het vaak al best lekker. 

We hebben verspreid door de tuin heel wat sneeuwklokjes staan en het is zo hoopgevend dat die nu bloeien. Ze zeggen, het voorjaar komt eraan, en als je goed kijkt zie je het begin van de lente overal, de vogels zingen en kwetteren weer, de vroege bloeiers staan in bloei, de lucht wordt weer blauwer, de kinderen zijn drukker en willen weer buiten spelen en Layka gedraagt zich helemaal uitgelaten als we gaan wandelen en wil met alle honden spelen.

Echt …..  het is echt voorjaar en wat hebben we daar lang op moeten wachten! Alleen de temperatuur mag wel wat omhoog, want gisteren en ook vanmorgen lag er gewoon weer een laagje sneeuw. 

Heerlijk dat het voorjaar wordt, maar met die weersverandering worden er wel heel veel mensen ziek, en ook ik ben dit keer niet overgeslagen. ‘k Voel me belabberd en spinnen lukt al een paar dagen niet, een eenvoudig breiwerkje binnen handbereik en dan lekker op de bank met Layka als kacheltje. En ze vind het helemaal niet erg zo lekker bij haar vrouwtje op de bank, dat zou ze altijd wel willen. En ze heeft zo veel hondeplekjes helemaal voor  haar alleen, maar de bank is toch veel lekkerder….

Door de jaren heen hebben we meestal twee honden gehad, honden die als pup kwamen, maar ook honden zoals Daisy die al wat ouder waren als ze bij ons kwamen wonen en hun eigen mand meenamen. En die manden zijn er bijna allemaal nog: op de hondesofa slaapt Layka ‘s nachts, op het kussen voor de verwarming slaapt ze ‘s morgens lekker tegen de verwarming aan, in het gehaakte mandje slaapt ze als we achter de computer aan het werk zijn. De grote mand staat in de bijkeuken (en daar is het heerlijk toeven in het voor- en najaar want het dak is van glas) en bij mooi weer buiten. En het kussen van Daisy ligt in mijn werkhok. Maar toch….. het liefst ligt ze bij ons op de bank.

Oooh, wat een geweldige dag was het zaterdag, ik heb zo veel geleerd!

Dit zijn dit niet mijn spinsels maar die van Jacey, en ze heeft ons o.a. deze technieken geleerd.

Eigenlijk weet ik helemaal niet waar ik moet beginnen te vertellen. Er waren zoveel spinners van allerlei nationaliteiten, met allemaal hun eigen spinnewiel en dat was al een feest.

Ik heb zoveel geleerd, veel meer dan alleen ‘art yarns’ spinnen. Onder het spinnen vertelde ze veel over theorie en techniek. En dat is iets waar ik me tot nog toe helemaal niet in heb verdiept. Spinnen deed ik op gevoel, tot nu toe dan, want ik ben aangestoken door het spinvirusen en wil er nu veel meer van weten. Maar wel rustig aan, ik heb geen haast. 

Het uitgangspunt was dat we de techniek in de vingers moesten hebben en het ons thuis verder eigen moesten maken. Want veel tijd was er niet want er was nog veel meer te leren.  

We waren met een groep van 20 spinners, 19 vrouwen en 1 man. Nu ben ik (nog steeds) heel blij met mijn wiel van Louet, maar wat heb ik mooie spinnewielen gezien. 

Dit zijn mijn spinsels van een dag hard werken.

Ik ben vandaag begonnen met het spinnen van een dunnne draad met genoeg twist en als dat goed lukt ga ik oefenen in het maken van ’art yarns’. Want dat was eigenlijk vaak een terugkerend probleem te weinig twist in mijn enkele draad waardoor de getwijnde draad niet in balans kwam. Maar ik hoop nu te weten hoe ik dat kan oplossen, nu alleen nog veel oefenen.