Dank jullie wel voor al die leuke en lieve reakties, brieven, foto’s, etc. die ik via allerlei wegen ontvang op de wolletjes en patronen van Magic-Colours en op het blog, en ik hoop dat jullie daar gewoon mee door blijven gaan.

Het is zo hartverwarmend om die reakties te ontvangen en het inspireerd mij enorm om nog meer mooie dingen te maken voor op het blog en voor de shop. Ik heb vaak gedacht of er misschien niet een mogelijkheid zou zijn om een plekje te creëren op de site waar de foto’s, eventueel voorzien van een omschrijving, of andere reakties geplaatst kunnen worden. En nu is dat plekje er in het gastenboek.

Op deze plek kan iedereen die een wolletje en/of een patroon gebruikt heeft van Magic-Colours en het leuk vind om in het gastenboek te staan een mailtje sturen naar:  petra@magic-colours.nl. Vermeldt er wel even bij dat het om het gastenboek gaat.

 Lelietje-van-dalen

Het leuke van zo’n lange autorit naar Italië is dat ik op de heen- en op de terugweg een sok brei. Zo heb ik al heel wat sokken gebreid en bijna altijd zijn ze voor de kinderen.

Het blijft voor hun altijd een leuke herinnering aan de vakantie. Deze keer was Charlotte de gelukkige, de wol had ze al lang geleden uitgezocht en ze wist ook al heel snel welk patroon het moest gaan worden. Ik had al voor dat we weggingen een beginnetje gemaakt.

Ik liet eerder al zien dat ik met de paars-roze sokken was begonnen. Maar het werd niet mooi, het breiwerk draait heel erg, de averechtse steken zouden netjes boven elkaar moeten komen in een rechte lijn.

Maar ik werd er ook nieuwschierig van, waar zou het aan kunnen liggen? Is het de sokkenwol (katoen met wol) of het patroon? En daarom heb ik precies het zelfde patroon gebreid met sokkenwol met 75% wol en daarbij heb ik er opgelet dat de samengebreide steken net iets losser werden gebreid dan de rest van de steken .

Maar al snel kon je zien dat het niet afdoende was, het patroontje blijft naar rechts trekken. Of zou het misschien toch komen dat ik het patroontje wat verkleint heb om aan het juiste aantal steken te komen?  

Ik heb het patroondeel weer uitgehaald en probeer het nog een keer met maar 2 patroonherhalingen (i.p.v. 4) die gespiegeld aan elkaar zijn. Nu zou het breiwerk niet meer mogen trekken omdat het scheef trekken van beide patroontjes elkaar opheft.

De sok staat weer op de pennen maar ik ben nog maar net met het patroontje begonnen en kan nog niet zien hoe het gaat worden. Ik heb er wel vertrouwen in dat het nu goed gaat komen, maar …. je weet maar nooit. En, ik kan natuurlijk ook nog een keer het patroontje breien met het orginele aantal steken.

De Citron was mijn vakantiebreiwerk, het was echt een leuk breiwerkje, simpel maar je moet toch een beetje je hoofd erbij houden. Ik wilde steeds weer een paar pennen verder breien om te kijken hoe het zou worden en of de draad dan ook weer van kleur zou veranderen.

Op het laatst had ik wel erg veel steken op de pen, maar dan is de shawl al zo mooi en het einde inzicht en dan zijn al die steken toch nog wel snel gebreid. Ik heb één patroon herhaling extra gemaakt, gewoon omdat ik dat mooier vond en ik ruim voldoende wol had. De afmeting is 110×45 cm geworden. 

Ik heb 76 gram Evilla lacewol gebruikt en een rondbreinaal van 1 meter en 3,5 mm dik. Ik heb gekozen voor een iest dunnere draad omdat ik een niet te los breiwerk wilde, maar achteraf gezien had ik ook een naald van 4 mm dik kunnen gebruiken.

Ik vind de kleuren zo mooi….

En als het licht er door valt zie je zo mooi de ‘strepen’ die de roezelranden in het patroon geven.

Vorig jaar rond deze tijd ben ik begonnen met dit vestje van restjes wol. Het was echt een heel gepuzzel en het werd toch niet helemaal naar mijn zin en het heeft dan ook de hele winter in de kast gelegen. Maar nu ik er twee bolletjes bij heb gekocht (zelfs het verbad is hetzelfde!) en het te kort aan garen is opgelost is de motivatie er weer om het af te maken.

En het wordt leuk, al blijft het een gepuzzel. De panden zijn af en de mouwen eigenlijk ook bijna, maar op de één of andere manier wil het maar niet af komen. Ik moet echt even doorzetten en dan zou het toch eerdaags af moeten komen. En dan kan ik het gelijk dragen op momenten dat het wat frisser is.

Ik vind het zo fijn dat het echt volop voorjaar is, alles groeit en bloeit weer en in de kas begint de oleander al knoppen te vormen.

We hadden een week vakantie en omdat we een beetje genoeg hadden van het wisselvallige en koude weer in Nederland hebben we opa en oma opgezocht in Italië. 

Ik ben er al zo vaak geweest en elke keer is het weer zo fijn om daar te zijn. De palmbomen, de zon die daar toch veel krachtiger is dan thuis, de zee en het strand maar ook de taal en het lekkere eten. Het is er zo lekker simpel in het kleine oude stadje, je kunt er heerlijk door de smalle straatjes dolen, de kleine marktjes, de mensen, en ach…. ik voel me er gewoon thuis en blijf dromen van een huisje daar, ooit….(misschien als we de loterij winnen?). 

De vakantie was het heel relaxed, weing doen, uitgebreid samen eten en wandelen langs het strand. We hebben redelijk weer gehad, maar ook daar was het voor de tijd van het jaar veel te koud (maar toch altijd nog een stuk warmer en droger dan thuis).

 Op één van die wandelingen begon de bijna altijd rustige kabbelende Middelandse  zee echte golven te vertonen. En in heel korte tijd werd de zee woest, heel erg woest. Alsof hij boos was en maar bleef grommen. Prachtig die golven, zo mooi om naar te kijken.

 De golfbrekers, waar waar altijd vissers zitten en kinderen krabbetjes (en nog veel meer) vangen, verdwenen onder de golven. Zoveel water en zoveel kracht, en dat terwijl de zee daar hoogstens een meter diep is.

De hoge betonwand om de nieuwe jachthaven was als speelgoed voor de zee.

En met het uur werd de zee wilder, het bleek de zwaarste storm op zee te zijn sinds 50 jaar en dat terwijl het op land windstil was.

Het was allang niet meer leuk, en wat was het prettig toen de zee toch iets rustiger werd met het invallen van de avond.

De volgende dag is de schade pas echt duidelijk, van het strand is niet veel meer over, de golfbrekers zijn uit elkaar geslagen.

Maar ook de vissers, die daar nog altijd met kleine bootjes de zee op gaan hebben veel schade.Ze hebben hebben met man en macht en veel risico toch nog heel wat boten in veiligheid kunnen brengen,

maar ze konden niet voorkomen dat enkele boten zonken of zwaar beschadigd werden. Echt heel sneu als je als visser je boterham verdiend.

Hoe tegenstijdig kan het zijn, een paar kilometer verderop in Monaco wordt hard gewerkt om alles tot in de puntjes te verzorgen voor het evenement van het jaar, de grand prix.

Er worden kilometers tribunes geplaats met tonnen staal.

Dit is de onderkant van een tribune.

Toch wel heel grappig! In de haven liggen zulke mooie en vooal erg dure boten maar de schoenen moeten op de kade blijven liggen.

Een mooie stad en zo schoon, heel wat anders dan onze hoofdstad!

Het mooie vind ik toch wel dat die nieuwe gebouwen in de oude, zo karakteristieke stijl worden gebouwd, met allerlei tirelanteintjes. Waar zie je dat tegenwoordig nog?

Het is er zo vol gebouwd en toch vinden ze steeds nog weer een plekje om weer een groot hotel of appartementencomplex neer te zetten.

Bij thuiskomst zag ik dat twee hele creatieve vriendinnen met een weblog zijn begonnen, Greetje de Breiaardier en Rachel Fiberrachel.