We hadden een week vakantie en omdat we een beetje genoeg hadden van het wisselvallige en koude weer in Nederland hebben we opa en oma opgezocht in Italië. 

Ik ben er al zo vaak geweest en elke keer is het weer zo fijn om daar te zijn. De palmbomen, de zon die daar toch veel krachtiger is dan thuis, de zee en het strand maar ook de taal en het lekkere eten. Het is er zo lekker simpel in het kleine oude stadje, je kunt er heerlijk door de smalle straatjes dolen, de kleine marktjes, de mensen, en ach…. ik voel me er gewoon thuis en blijf dromen van een huisje daar, ooit….(misschien als we de loterij winnen?). 

De vakantie was het heel relaxed, weing doen, uitgebreid samen eten en wandelen langs het strand. We hebben redelijk weer gehad, maar ook daar was het voor de tijd van het jaar veel te koud (maar toch altijd nog een stuk warmer en droger dan thuis).

 Op één van die wandelingen begon de bijna altijd rustige kabbelende Middelandse  zee echte golven te vertonen. En in heel korte tijd werd de zee woest, heel erg woest. Alsof hij boos was en maar bleef grommen. Prachtig die golven, zo mooi om naar te kijken.

 De golfbrekers, waar waar altijd vissers zitten en kinderen krabbetjes (en nog veel meer) vangen, verdwenen onder de golven. Zoveel water en zoveel kracht, en dat terwijl de zee daar hoogstens een meter diep is.

De hoge betonwand om de nieuwe jachthaven was als speelgoed voor de zee.

En met het uur werd de zee wilder, het bleek de zwaarste storm op zee te zijn sinds 50 jaar en dat terwijl het op land windstil was.

Het was allang niet meer leuk, en wat was het prettig toen de zee toch iets rustiger werd met het invallen van de avond.

De volgende dag is de schade pas echt duidelijk, van het strand is niet veel meer over, de golfbrekers zijn uit elkaar geslagen.

Maar ook de vissers, die daar nog altijd met kleine bootjes de zee op gaan hebben veel schade.Ze hebben hebben met man en macht en veel risico toch nog heel wat boten in veiligheid kunnen brengen,

maar ze konden niet voorkomen dat enkele boten zonken of zwaar beschadigd werden. Echt heel sneu als je als visser je boterham verdiend.

Hoe tegenstijdig kan het zijn, een paar kilometer verderop in Monaco wordt hard gewerkt om alles tot in de puntjes te verzorgen voor het evenement van het jaar, de grand prix.

Er worden kilometers tribunes geplaats met tonnen staal.

Dit is de onderkant van een tribune.

Toch wel heel grappig! In de haven liggen zulke mooie en vooal erg dure boten maar de schoenen moeten op de kade blijven liggen.

Een mooie stad en zo schoon, heel wat anders dan onze hoofdstad!

Het mooie vind ik toch wel dat die nieuwe gebouwen in de oude, zo karakteristieke stijl worden gebouwd, met allerlei tirelanteintjes. Waar zie je dat tegenwoordig nog?

Het is er zo vol gebouwd en toch vinden ze steeds nog weer een plekje om weer een groot hotel of appartementencomplex neer te zetten.

Bij thuiskomst zag ik dat twee hele creatieve vriendinnen met een weblog zijn begonnen, Greetje de Breiaardier en Rachel Fiberrachel.

Ik krijg zoveel leuke reakties en vragen om patronen die ik heb gebreid of gehaakt, maar heel veel patronen zijn gemaakt door andere mensen en voor deze patronen geld dat ik helaas alleen de bron kan vermelden. Maar als het patronen zijn die ik zelf heb ontworpen kan ik ze wel op mijn site zetten.

En nu staan er op de patronen pagina twee nieuwe patronen, het eerste patroon is van het bloemetjes granny-square waar ik het kussen van maak (even naar beneden scrollen), het tweede patroontje is van deze ajoursokken.

En oooh, ik heb de stofjes en de rits al in huis om het kussentje te maken, ik moet het alleen nog doen. En binnenkort ga ik het maar gewoon doen dan is het tenminste af. Als ik moet wachten tot ik zin krijg in zo’n naai klusje dan komt het waarschijnlijk nooit af.

En van deze sokken heb ik het kant-patroontje uitgeschreven, je kunt ze in elk (basis) sokkenpatroon gebruiken. Een basis patroon kun je b.v. hier vinden. Mocht er toch vraag zijn naar een standaard sokkenpatroon, dan wil ik het basis patroon dat ik altijd gebruik wel een keertje uitwerken.

En er is nog meer sokkennieuws, deze sokken zijn af.

Ze hebben heel erg lang op de pennen gezeten (vanaf september!), ik heb dan ook een aantal sokken ‘tussendoor’ gebreid. De wol heb ik natuurlijk zoals bijna altijd zelf geverfd.

Dit kabelpatroontje is spontaan ontstaan. We zaten in de auto en ik had geen breiboek of internet bij de hand en ik heb daarom gewoon maar een kabeltje gebreid waar ik geen kabelnaald bij nodig had. En het is eens helemaal niet geworden zoals ik dacht, maar dit is eigenlijk veel leuker! Je ziet de kabels niet zo goed, maar het geeft wel een leuk accent aan de sok. 

En ik vind het fijn dat ze af zijn, want nu kan ik weer met een nieuw paar beginnen en dit keer worden het sokken voor Charlotte. Al weer een hele tijd geleden heeft ze deze wol uit de wolletjes shop gevisd, deze was voor haar!

Het was mijn idee om er een patroontje in te breien (ik heb even geen zin in techt-toe-recht-aan) en uit de sokken special van Verena heeft ze het italiaanse pauwenstaartpatroon uitgekozen. Het begin is er en het ziet er nu al leuk uit.

Een dag later kwam mijn nieuwe sokkenbreinaaldje door de brievenbus naar binnen rollen, het is een Addi rondbreinaaldje van 20 cm lang. Ik kon dus niet anders dan nog een paar sokken opzetten omdat ik wel heel nieuwschierig was hoe het breid met zo’n klein naaldje. Deze sokken ga ik net als deze maken van de wol die is overgebleven van deze sjaal, het is sokkenwol van Lana Grossa met katoen en dit patroontje maak ik erin.

Alleen heb ik een beetje gesmokkeld. Het aantal steken heb ik teruggebracht van 64 naar 56 door het patroontje twee steken in te korten waardoor het patroontje vanzelf ook twee toeren korter wordt, 8 in plaats van 10. 

Het is wel een beetje een gepriegel om met zo’n kort naaldje te breien maar het gaat prima. En geen geschuif met de steken of de naalden, het breid heelijk door en voordat ik het weet ben ik alweer een ronde verder.

Wat was het heerlijk weer afgelopen weekend!

Het voorjaar heeft ons al vele mooie dagen gebracht en het einde lijkt nog lang niet inzicht volgens de weerman van de Telegraaf. 

Ineens bloeien onze fruitbomen dit jaar bijna tegelijk en dat is toch wel heel erg mooi om te zien. Op de foto hierboven zie je de kersenboom, op de foto hieronder de malusboom (deze geeft kleine sierappeltjes).

En de pruimenboom heeft er heel veel zin in, wat een bloesem! Dit wordt vast het eerste jaar dat we meer dan een paar pruimen kunnen oogsten. 

En ook vliegt er weer van alles door de lucht. Vliegen in allerlei soorten en maten, wespen, bijen, hommels en muggen en nog veel meer, maar ook vlinders en deze poseerde even voor de foto.

En kijk! We hebben hele kleine kikkervisjes. Je moet goed kijken hoor, maar al die donkerbruine stipjes en streepjes zijn visjes en dat zijn er heel veel! En dat is maar goed ook, want we hebben de afgelopen weken maar drie kikkers gezien. En helaas hebben de katten van de buren ook ondekt dat het heel erg leuk is om kikkers te vangen.

Met dit mooie weer blijft er toch echt veel minder tijd over om te handwerken, maar ik doe toch nog wel van alles wat.

Zo is deze hele dungesponnen wol van het spinnenwiel gekomen. Het is echt heel dun, omgerekend is het 560 meter per 100 gram, twee-draads getwijnt. Nu ik zo dun kan spinnen is het tijd voor het spinnen van de sokkenwol.

De kleuren zijn precies zo geworden als ik voor ogen had, en op het laatst vlogen de meter op het spinnewiel. Want als het dan al  bijna af is wordt ik toch wel heel nieuwschierig naar het resultaat. Tijdens het twijnen van de draden zie je het al wel een beetje hoe het gaat worden, hoe de kleuren verlopen, maar het mooiste moment is toch wanneer er een streng van gemaakt is.

Mooie wol maar  toch te dik voor sokken, het is maar 266 meter geworden met 100 gram, voor sokken moet het dus echt nog een beetje dunner, maar verder is het helemaal geworden zoals het bedoeld was. En, het is echt helemaal in ballans. 

Het tasje dat ik laatst bij een breivriendin had gezien is helemaal super geschikt voor deze wol. Op ravelry vond ik een soortgelijk (dit) patroontje. De maten heb ik een beetje aangepast aan aan de meters wol. Ik vind hem nu al leuk!

Nieuwe sokkenwol is alweer geverfd, zo snel er een uurtje tijd over is begin ik met spinnen. En nu ga ik het proberen precies dun genoeg te spinnen voor echte sokkenwol. 

 En er kwamen ook nog een paar strengen sokkenwol uit de verfpan.

Met iets nieuws beginnen is altijd weer leuk, en sokkenwol uitkiezen vind ik wel heel erg leuk! Natuurlijk kies ik dan een wolletje uit dat ik zelf heb geverfd. De keus was dit keer niet moeilijk het moest gewoon de grijs met gele wol worden voor echte mannensokken.

Deze winter heb ik al meer mannensokken gebreid en ik vond het leuk om het basispatroon nog iets aan te passen in de hoop dat de pasvorm om de wreef iets beter zou worden, want de vorige sokken waren daar net iets te ruim. Het breit zo lekker weg zo’n recht-toe-recht-aan-sok en dat is vooral op een SnB avond wel heel erg prettig. Als je alleen maar recht hoeft te breien dan kan er bijna niets misgaan en is de kans maar klein dat je de volgende dag alles weer uit moet halen.

Het is net spaggeti al die losse draden, ik vind het elke keer weer zo mooi om te zien. Je kunt niet zien hoe de verdeling van de kleuren is of hoe het breiwerk zal worden, de losse wol is zo anders dan als ze op een streng, bolletje of in breiwerk zit.

Je staat echt op het punt dat je iets met de wol gaat maken, maar hoe het worden zal blijft nog even een verrassing. En natuurlijk is het ook wel een beetje spannend om van de losse wol een mooi bolletje te maken zonder dat alles in de knoop komt. 

Elke week breide ik er op de SnB-avond weer een stukje bij aan en ineeens waren ze dinsdagavond bijna af, gisteren nog even de teen eraan gebreid en voila, weer een paar sokken af. Het is altijd even zoeken naar de juiste verhoudingen voor de wreef en de hiel, maar nu is het goed, bij het volgende paar mannensokken kan ik deze verhoudingen zo weer gebruiken.

Maar voorlopig zet ik even geen nieuwe sokken op omdat er nog een paar sokken ligt dat eerst af gemaakt moet worden en omdat ik met sokkenwol aan het spinnen ben en die sokken moeten natuurlijk wel gelijk gebreid worden! 

Van het gehaakte vestje  werd de raglan helaas veel te wijd. Op de foto kun je goed het verschil zien, ik heb te weinig geminderd bij het gestreepte vest (de pasvorm van het groene vest is goed). Als ik de pas verder af zou maken op deze manier zou de hals echt heel veel te wijd worden.

Er zat niets anders op dan uithalen en overstappen naar plan B: ik minder even veel steken maar haak de pas nu met halve stokjes (i.p.v. stokjes). Zou het nu wel goed gaan?

Een vlaggetje, en niet zomaar een vlaggetje, maar een verjaardagsvlaggetje voor aan de verjaardagsslinger van onze SnB groep. 

Vorig jaar schreef Annita er al over en nu ben ik weer aan de beurt. Morgen ben ik jarig en dit vlaggetje heb ik aan de slinger toegevoegd.

En kijk eens hoe mooi en lang hij in ruim een jaar tijd is geworden, en dit is nog niet eens de helft van de slinger!  

Herinneren jullie je nog de mand met alpaca die ik heb geverfd?  En het spinnen van de wol? Het is alweer een tijdje geleden, en er kwamen veel andere projekten tussendoor, maar deze wol bleef al die tijd in mijn gedachten. En vooral ook de vraag of het met breien zo zou worden als ik met het verven en spinnen in mijn hoofd had? 

Onder het eindeloze wassen van de wol kwam het idee om er iets in entrelac van te breien. Tijdens het spinnen heb ik geprobeerd hier rekening mee te houden door niet te snel van kleur te veranderen. 

En hoe kan het! Het had niet mooier gekund, de kleurverdeling is zo mooi. Perfekt gewoon, elke rij blokken heeft een andere kleur.

Ik had gehoopt dat het breiwerk groot genoeg zou worden voor een poncho, helaas is het daarvoor te kort geworden. Maar er zijn zo veel mogelijkheden bedacht, vooral ook door mijn breivriendinnen,  wat het allemaal zou kunnen worden: een kussentje, een vestje, Matthijs wilde wel een dekbed (zo lekker zacht en warm), Charlotte bedacht dat het met één knoop toch een soort omslagdoek zou worden of een dekentje voor in Layka’s mand. Maar wat het nu gaat worden, ik heb geen idee op dit moment.  Het wordt vast vanzelf duidelijk en het ging me in de eerste plaats ook gewoon om het maken en het hele proces wat er aan vooraf ging.

De conclusie is dat het heel erg leuk was om een vieze vacht te veranderen in iets moois, maar in het vervolg werk ik liever met schone, gekaarde witte wol.

Alleen net op het laatst……. 1,5 meter draad te kort! Wat een pech, maar ik had het natuurlijk wel een beetje aan zien komen. Twee hele rijen uithalen vond ik zonde, helemaal omdat ik wist dat ik nog een klein beetje lichtblauwe merino had liggen. De kleuren zijn niet helemaal het zelfde, maar met al die verschilldende tinten maakt dat helemaal niet uit. En de wol voelt natuurlijk anders aan, maar dat neem ik voor lief. 

Het is dat ik weet welk driehoekje het is, maar anderen zien het helemaal niet (heb het natuurlijk wel even iemand laten zien en voelen die het niet wist en die merkte het niet op).

De uitleg van het entrelac breien vond ik in dit boek.

Eerder vertelde ik al over de kikkers die uit hun winterslaap ontwaakten, maar daarna was het erg stil rondom de kikkers. Niet alleen hier op de weblog maar ook in de vijver, we hebben weinig kikkers gezien. Maar gisterochtend zag Matthijs als eerste een enorme ‘berg’ kikkekrdril. Wordt vervolgt….

Ik laat weinig spinsel zien de laatste tijd maar toch spin ik regelmatig. Soms zomaar iets om te oefenen, maar er zijn toch al een paar art-yarns (zoals ik het laatst heb geleerd op de workshop) van mijn spinnenwiel gekomen, maar perfekt is het nog lange niet. Om de juistebalans te vinden blijf ik  moeilijk vinden.

Op de foto hieronder zie je sokkenspinwol die ik afgelopen week heb geverfd. Het is hetzelfde mengel waar Annita deze sokken van heeft gemaakt. Vanavond heb ik een beginnetje gemaakt met spinnen, maar het is nog even zoeken naar de juiste dikte van de draad. Ik wil het graag twee-draads twijnen, de wol moet uiteindelijk niet te dun worden, maar ook weer niet te dik. Ik ben heel erg benieuwd hoe dit gaat worden. 

Nu het entrelac breiwerk af is ga ik verder met het haken van een vestje. Hier liet ik er al een klein stukje van zien. Het is gemaakt met wat ‘oude’ restjes die ik over had van dit vest en wat ‘nieuwe’ restjes die ik kado heb gekregen. Ik gebruik geen patroon, herhaal het streeppatroon steeds, en maak er een raglan in.

En ik heb geen idee of die raglan goed gaat worden, er ging geen berekening of zo aan vooraf, ik zie het wel. Eerst een stukje verder haken en dan kan ik het passen.   

Als het niet mooi wordt haal ik het uit en maak ik een nieuw plan. Vrolijk is het in ieder geval wel!

Vrolijke paasdagen!

Dit is de shawl waar ik al vorige keer over schreef. Het is bijna jammer dat ze nu af is, het was zo plezierig om er aan te werken.

De kleuren die zo mooi in elkaar overlopen en de nupps die het breiwerk diepte geven. De laatste weken heb ik dan ook bijna niet aan andere projekten gebreid. En steeds dacht ik dat ze bijna af was, maar elke keer wilde ik haar toch nog weer iets langer en daar ik ruim genoeg wol had kon ik haar zo lang maken als ik wilde.

Het is de Triinu Scarf uit het boek Knitted Lace of Estonia, techniques, patterns and traditions van Nancy Bush. Een boek waar niet alleen patronen in staan, maar waarin ook  uitgebreid het ontstaan en de geschiedenis van de patronen wordt beschreven en achterin staan talloze patroonsteken waarmee je zelf een shawl of stola kunt samenstellen. 

De wol heb ik zelf geverfd en samengesteld, het bestaat uit een hele dunne zijden draad en een dunne mohair draad en daar kun je hier meer over lezen. Ze is gebreid op kantnaalden 3,75 mm.

Een paar kleine dingen heb ik maar aan het patroon veranderd, één daarvan is de breedte. Met vier patroonherhalingen naast elkaar vond ik de shawl net wat mooier dan met de drie die het patroon aangaf, ze werd dan net iets te smal naar mijn zin.

De rand heb ik niet volgens patroon met dubbele draad gebreid maar net als de shawl met een enkele draad, omdat het anders te dik zou worden voor de kraaltjes.

Ik had nog een half potje kraaltjes staan en de kleur leek er wel voor deze shawl gemaakt, ze passen er perfekt bij. Maar ik had mijn twijfels over het aantal kraaltjes, zou het nog genoeg zijn voor twee randen? En daarom ben ik voorzichtig geweest met toepassen. Maar dat was echt helemaal niet nodig, ik heb 260 kraaltjes gebruikt en dat is  maar 1/3 van het aantal wat er nog in het potje zat. 

Ik heb ze met een hele dunne (0,5 mm) haaknaald om de steek geschoven, net zoals ik dat eerder ook al eens deed.

De afmeting is lekker ruim geworden met 38 x 192 cm en het gewicht is maar 118 gram. Lang genoeg om hem lekker dubbel om mijn hals te slaan als het echt koud is.

Eigenlijk vind ik de shawl nog even te mooi om te dragen en de ligt dan ook al sinds ze af is op de leuning van de sofa, gewoon mooi te zijn. En elke keer als ik er langs loop moet ik gewoon even kijken en vooral ook voelen (zijde zacht….). Maar één deze dagen ga ik haar dragen en zal het een echt gebruiksvoorwerp gaan worden, en ik heb zo’n voorgevoel dat ik het een favorite shawl gaat worden die ik veel ga dragen.

En wat is het prettig dat deze foto’s ‘s avonds gemaakt konden worden net voordat de schemer in viel. Het weer werkte mee en de zon scheen, en nu gaat vanacht ook nog de zomertijd in. Laat het mooie weer maar komen.

Een heel simpel bloemetje maar door de zeskant en de dubbele blaadjes wordt de vorm heel leuk.

Ik wilde graag een zeshoekige vorm met een bloemetje, en deze vorm was de meest simpele die ik kon bedenken.

Dit lapje is zo maar een probeersel, maar ik wil er een driehoekige sjaal of poncho van te maken in allemaal verschilldende groen tinten, met misschien een beetje blauw erbij. 

Kijk, kijk!

Dit is wat ik vanmogen zag, een stoere kikkerman.

Al twee kikkers die wakker zijn geworden uit de winterslaap. En ja, ik heb het gezien, het zijn ook nog een mannetje en een vrouwtje, als het zo zwoel blijft hebben we eerdaags kikkerdril. 

Ik ben zo blij dat het met de kikkers goed gaat komen. Het is altijd zo gezellig in de tuin, ze zitten altijd overal in, op en onder en ze kwaken altijd zo gezellig.

In het midden van de foto zie je de twee primende oogjes van het kikkervrouwtje.

Kraaltjes, kant, zijde en mohair zijn de ingrediënten van het projekt waar ik de laatste week veel aan heb gewerkt. Het einde komt in zicht en het wordt steeds mooier. Ik kan niet meer stoppen met breien tot het af is. 

Deze aap, hij is het vriendje van Appie, nemen we vanmiddag voor je mee. Gelukkig maar dat ik de foto’s al eerder deze week had gemaakt, want vandaag is het maar een grauwe dag. Ondanks dat de sneeuw in de tuin nog steeds niet overal is weggedooid bloeien de bolletjes volop. Wonderlijk toch, dat die toch gaan groeien en bloeien ook al zit de vorst in de grond.

Dit is het aapje waar ik mee aan het breien was. Ik heb het gemaakt van mijn zelf gesponnen wol, van de donkere wol had ik ruim voldoende maar de lichtblauwe wol is helemaal op gegaan.

Het bloemen granny-squares kussenhoesje is af en ik ga het op de hand wassen met warm water zonder zeep. Ik hoop dan, dat als het later een keer gewassen moeten worden niet alsnog krimpt maar dat de beschermlaag van de katoen wel intakt blijft. En daarna is het even meten of er nog een randje langs moet of dat de maat zo goed is.

Op opa’s verjaardag zit er altijd, zolang als wij hier wonen (en dat is al weer heel wat jaren) kikkerdril in de vijver. En  dan niet een klein beetje, maar echt van die grote bergen kikkerdril. Maar helaas, dit jaar niet, sterker nog er ligt nog een dikke laag ijs op de vijver. Wij hopen met zijn allen dat er nog kikkerdril komt, want we zijn bang dat er nog meer kikkers dan vorig jaar het overwinteren niet hebben overleefd. Misschien wel allemaal omdat deze winter nog veel strenger was. 

Dank jullie wel voor jullie beterschapswensen, het is zo vervelend om ziek te zijn, maar gelukkig is de griep weer het huis weer uit en heb ik niemand aangestoken (….dat komt natuurlijk omdat zij het allemaal al hadden gehad en mij toch op het laatst nog even hebben besmet!).

Ik heb de smaak van het haken helemaal te pakken en dan het liefst met heel veel kleurtjes. Haken vind ik een heerlijke bezigheid, misschien nog wel leuker dan breien, maar het heeft ook nadelen als je er truien of vesten van maakt en daarom komt het er toch niet zo vaak van. En dit soort haakwerk past ook niet zo bij onze inrichting (helemaal niet eigenlijk). Maar nu houd dat me niet meer tegen, ik maak gewoon dat wat ik leuk vind en dat voelt heel fijn! Dit, dit en dit  is wat ik eerder zoal heb gehaakt.

En helemaal zo als ik ben kan ik het niet bij één haakwerkje houden, nee, ik begin er gewoon een paar tegelijk want  ik heb zo veel ideeën waar ik wat mee wil doen. Zo heb ik avonden op de bank gezeten tussen allemaal wolletjes en heb me heerlijk laten gaan en van alles uitgeprobeerd. Zoals haken met katoen, vierkantjes met bloemen, een heel groot granny-square met zelf geverfde wol,  met dunne wol en met kleurige restjes. Oooh, het is als een virus, en geloof me, dit zijn nog maar een paar van de ideeën die in mijn hoofd rondspoken. Maar zo is het even genoeg, eerst moet er weer wat af anders raak ik een beetje de kluts kwijt, want er zijn ook nog een paar breiwerken in de maak.

Dit zijn de kleuren waar ik mee speel, en gister op de SnB-avond werd ik door haar verrast met een paar nieuwe kleuren Catania katoen, en die passen er zo mooi bij!

Van deze bloemenvierkantjes ga ik een kussenhoesje maken, alleen moet ik nog even bedenken hoe het hoesje moet gaan worden. Misschien vind ik een kant en klaar hoesje waar ik het haakwerk zo op kan naaien en anders moet ik op zoek naar een leuk stofje om zelf een hoesje te naaien.

Maar ik denk dat het verstandig is om het haakwerk eerst te wassen i.vm. krimp, maar zou ik dat nu in de wasmachine doen, of ‘op de hand’? Het is wel verleidelijk om het in de wasmachine te stoppen, maar blijft het dan wel zo mooi? Misschien toch maar beter om het even ‘op de hand’ te doen, maar dat is weer zo’n gedoe. Wat zouden jullie doen? 

De shop is al helemaal in voorjaarsstemming, neem maar eens een kijkje. 

Zo fijn, het voorjaar begint nu echt te komen. Het wordt steeds lichter buiten, de kracht van de zon neemt toe, de dagen lengen en in het zonnetje en uit de wind of achter het glas is het vaak al best lekker. 

We hebben verspreid door de tuin heel wat sneeuwklokjes staan en het is zo hoopgevend dat die nu bloeien. Ze zeggen, het voorjaar komt eraan, en als je goed kijkt zie je het begin van de lente overal, de vogels zingen en kwetteren weer, de vroege bloeiers staan in bloei, de lucht wordt weer blauwer, de kinderen zijn drukker en willen weer buiten spelen en Layka gedraagt zich helemaal uitgelaten als we gaan wandelen en wil met alle honden spelen.

Echt …..  het is echt voorjaar en wat hebben we daar lang op moeten wachten! Alleen de temperatuur mag wel wat omhoog, want gisteren en ook vanmorgen lag er gewoon weer een laagje sneeuw. 

Heerlijk dat het voorjaar wordt, maar met die weersverandering worden er wel heel veel mensen ziek, en ook ik ben dit keer niet overgeslagen. ‘k Voel me belabberd en spinnen lukt al een paar dagen niet, een eenvoudig breiwerkje binnen handbereik en dan lekker op de bank met Layka als kacheltje. En ze vind het helemaal niet erg zo lekker bij haar vrouwtje op de bank, dat zou ze altijd wel willen. En ze heeft zo veel hondeplekjes helemaal voor  haar alleen, maar de bank is toch veel lekkerder….

Door de jaren heen hebben we meestal twee honden gehad, honden die als pup kwamen, maar ook honden zoals Daisy die al wat ouder waren als ze bij ons kwamen wonen en hun eigen mand meenamen. En die manden zijn er bijna allemaal nog: op de hondesofa slaapt Layka ‘s nachts, op het kussen voor de verwarming slaapt ze ‘s morgens lekker tegen de verwarming aan, in het gehaakte mandje slaapt ze als we achter de computer aan het werk zijn. De grote mand staat in de bijkeuken (en daar is het heerlijk toeven in het voor- en najaar want het dak is van glas) en bij mooi weer buiten. En het kussen van Daisy ligt in mijn werkhok. Maar toch….. het liefst ligt ze bij ons op de bank.